تاريخ : 1386/07/29       گروه خبر :فرهنگی      موضوع :مصاحبه

 در گفتگو با«نوید شاهد»؛
 حجت‌الاسلام بصيري: موج جديد مقاومت در اشاعه فرهنگ ايثارگري حاصل می شود

حجت‌الاسلام «احمد بصيري» با بيان اينكه دوران دفاع مقدس نمونه بارزي از ايثارگري بود، به خبرنگار «نويد شاهد» گفت: ترويج فرهنگ ايثار وشهادت نه تنها باعث ايجاد همبستگي در بين مردم جامعه مي‌شود، بلكه موج جديدي از مقاوت، تلاش، پيروزي و عشق را در بين تمام نسل‌ها ايجاد مي‌كند.
بصيري اظهار داشت: نياز امروز جامعه ما، توجه و تمسك و احساس نياز به فرهنگ غني ايثار و فداكاري است، چرا كه اوج ارزش‌هاي انساني و نيل به اهداف اساسي سرنوشت بشريت در بهره‌مندي از اين فرهنگ است.
وي همچنين بيان كرد: از طريق دروني كردن ارزشهايي مثل ايثار و فداكاري بين افراد جامعه و به خصوص قشر جوان، نه تنها ريشه خيلي از مشكلات خشكانده مي‌شود، بلكه عشق و دوستي بين افراد گسترش مي‌يابد.
حجت‌الاسلام بصيري در ادامه با اشاره به اينكه ايثارگري شهدا قابل وصف نيست، خاطرنشان ساخت: در طول جنگ تحميلي صحنه‌هايي درتاريخ ثبت شده است كه در هيچ كجاي تاريخ بشريت وجود ندارد؛ صحنه‌هايي كه هر انسان آزاده‌اي با ديدن آن شگفت‌زده مي‌شود و زبان به تحسين باز مي‌كند.
مدير حوزه منطقه يك امور مساجد تهران بزرگ افزود: اگر بخواهيم در يك جمله آن همه رشادت را بيان كنيم، مي‌توان گفت كه ايثارگري شهدا و ايثارگران ما، در حقيقت يادآور حماسه امام حسين(ع) دركربلا بوده است؛ با اين تفاوت كه وسعت جغرافياي جنگ هشت ساله بسيار بيشتر بود.
وي در بخش ديگري از گفتگوي خود با خبرنگار «نويد شاهد»، با اشاره به نامگذاري امسال از سوي رهبر معظم انقلاب با عنوان «اتحاد ملي و انسجام اسلامي» گفت: ايشان با تدبير و درايت خاص خودشان امسال را مزين به اين نام كردند.
بصيري افزود: دشمنان خوب مي‌دانند كه قدرت ما، در سلاح ايمان و اتحاد ما نهفته است و جرئت نخواهند كرد حق تعرض به نظام جمهوري اسلامي را به خود بدهند.
وي همچنين گفت: امروز سنگر مردم مسلمان ايران، مساجد است. سنگري كه در جبهه‌هاي حق عليه باطل همواره شاهد خيل صفوف نمازگزاراني بوده است كه اتحاد، همدلي، عشق و ايثار را به خود ديده است.
حجت‌الاسلام احمد بصيري در خاتمه سخنانش با تاكيد بر تقويت و اشاعه فرهنگ ايثار و شهادت، ابراز داشت: هيچ ملت مسلمان مظلوم و خوار نمي شود، مگر اينكه از باورها و اعتقادات اصيل وانساني دور شود و هيچ دولت غاصبي هم نمي‌تواند آسيبي به ملتي بزند كه ايثارگري، فرهنگ جاري آن مملكت است.

	حجت‌الاسلام بصيري: موج جديد مقاومت در اشاعه فرهنگ ايثارگري حاصل می شود   مدير حوزه منطقه يك امور مساجد تهران تاكيد كرد: با اشاعه فرهنگ ايثار و فداكاري، روح اتحاد را در جامعه حاكم كنيم. پنجمين فرهنگ اعلام شهدا تا پايان امسال آماده انتشار مي‌شود   «فرهنگ اعلام شهداي انقلاب اسلامي و دفاع مقدس استان سمنان» به عنوان پنجمين جلد از مجموعه فرهنگ اعلام شهدا، تا پايان سال جاري تدوين مي‌شود. گراميداشت ياد و خاطره اولين شهيد انقلاب اسلامي كرمان   مراسم گراميداشت شهيد «محمد باقدرت» اولين شهيد انقلاب اسلامي كرمان، همزمان با سالروز فاجعه آتش زدن مسجد جامع اين شهرستان به دست عوامل رژيم ستمشاهي برگزار شد. يادواره شهداي شهرستان بهشهر برگزار مي‌شود   سوم آبان ماه امسال، يادواره سرداران و 800 شهيد شهرستان بهشهر در مصلاي «جمعه» اين شهرستان برگزار مي‌شود. برگزاري جشنواره سراسري عكس رضوي   جشنواره سراسري عكس رضوي به مدت 10 روز در خوزستان برگزار مي‌شود. شهيد «صبوری‌زاده» آخرین میهمان «باستاره ها» در مهرماه   برنامه «باستاره‌ها» يكشنبه 29 مهرماه، خاطراتی از زندگی سرگرد شهيد «ابراهيم صبوری‌‌زاده» را مرور و بررسی می کند. برگزاری يازدهمين يادواره شهداي دانشجوي استان زنجان   مسئول فرهنگي بسيج دانشجويي استان زنجان از برگزاري يازدهمين يادواره شهداي دانشجوي استان در روز سه شنبه، 27 آذر (روز وحدت حوزه و دانشگاه) در دانشگاه پيام نور زنجان خبر ... اکران فیلم 10 اپیزودی "خرمشهر" در جشنواره فیلم فجر   10 اپیزود از 25 اپیزود فیلم "خرمشهر" با حضور 10 کارگردان صاحبنام سینمای ایران برای حضور در بیست و ششمین جشنواره فیلم فجر آماده می‌شود. نخستین همایش نکوداشت شهیدان هنرمند خوزستان برگزار می‌شود   نخستین همایش نکوداشت شهداء هنرمند خوزستان در شهرستان اهواز برگزار می‌شود. یک نویسنده مطرح کرد: ادبیات دفاع مقدس در دانشگاه ها تدریس شود   "اصغر استاد حسن معمار" معتقد است که برای نزدیک شدن فاصله مردم و ادبیات جنگ به هم، باید در این زمینه کار بیشتری صورت بگیرد و این آثار در دانشگاه ها تدریس شود. بانك اطلاعات شهداي روحاني سراسر كشور تدوين شد   اطلاعات شهداي روحاني سراسر كشور در چهار بخش امر به معروف و نهي‌از منكر، جانبازان شيميايي، دفاع مقدس و انقلاب از سال 42 تا 85 جمع‌آوري و تدوين شد.

اطلاع رساني كل اخبارخبرگزارشمصاحبهگزارش تصويري انتشارات آثار چند رسانه ايكتابفروشيهايادنامه هاصفحات ویژهمجلاتكتب منتشر شدهدانلود نسخه الکترونیکی کتبکتابخانه تخصصی ایثار و شهادت گالری عكسنقاشيپوسترنقاشي ديواري نوا و نما صوتفيلم علمي پژوهشي پايان نامه هاي دانشجوييطرح هاي پژوهشيمقالات مكانهاي مرتبط موزه ها ونگارخانه هامراكز فرهنگي گلزارهاحسينيه هاكتابخانه هاناشران مرتبطلینکدونی حديث آزادگان نامه آزادگاناصطلاحات آزادگان خاطرات آزادگانجانبازانخانواده شهداهمرزمان شهداثبت خاطرات مردميآرشیو خاطرات چهره ها ایثارگران موفقخادمین عرصه ایثار وشهادت دیگر بخشها عضویت در خبر نامهارسال نظراتمشاهده نظراتفراخوان ها

به مناسبت شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها

ایشان طی بیانیه ای به مناسبت شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها فرمودند:
« توجه تمامی مسلمانان را به جلالت و عظمت مقام والای بانوئی معطوف می دارم، که خداوند متعال در قرآن از او به « کوثر» یاد می کند، و رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم به هنگام نزول آیه « و آت ذالقربی حقه » فدک را به او عطا می فرماید. و بعد از نزول آیه تطهیر در کنار خانه فاطمه(س) می فرماید:
« السلام علیکم اهل البیت و رحمة الله و برکاته، انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس و یطهرکم تطهیراً »
 و بهنگام مباهله مصداق « نسائنا و نسائکم » قرار می گیرد، و آیات « و یطعمون الطعام علی حبه مسکیناً و یتیماً و اسیراً. انما نطعمکم لوجه الله لا نرید منکم جزاء و لاشکوراً » و « یوثرون علی انفسهم و لو کان بهم خصاصة » در شأن او و همسر و فرزندانش نازل می گردد.
پیامبر گرامی اسلام دستش را می بوسید و او را به جای خویش می نشاند، و یا با لقب، ام ابیها خطاب می کرد کراراً درباره اش می فرمود:
« انت سیدة نساء العالمین انت سیدة نساء اهل الجنة من الاولین و الاخرین، فداک ابوک یا فاطمة، ان الله یرضی لرضاک و یغضب لغضبک »
و هرگاه پیامبر با حضرت علی علیه السلام برای بیان اسرار خلوت می فرمود، فاطمه علیها السلام را نیز شرکت می داد.

فاطمه ولیة الله ، حجة الله و پاره تن و روح رسول الله بود. احدی از او به پیغمبر شبیه تر و نزدیکتر و محبوبتر نبود. او صدیقه کبری و ناموس الله عظمی بود. و خداوند متعال نسل پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و امامان مکرم را در ذریه او قرار داد.
ادب و اطاعت خالص او از پدرش و احترام بی نظیر پدرش از او، همسر داری، خانه داری، تربیت فرزند، و همه صفات و اخلاقش آموزنده و مشحون به حقائق عالی عرفانی و عنایات خاصه سبحانی بود. »

به مناسبت شروع درسهای حوزه علمیه

فرازهایی از پیام ایشان به مناسبت شروع درسهای حوزه علمیه به شرح زیر است:
در این شرایط بسیار حساس مخصوصاً پس از مصائبی که بر حوزه علمیه نجف اشرف وارد گردید وظائف حوزه علمیه قم که پرچمدار انقلاب اسلامی و این حرکت جهانی بوده و هست فوق العاده خطیر است تا حدی که می توان گفت سرعت موفقیت این موج اسلام خواهی جهانی و خدای ناخواسته توقف آن، به مواضع علمی و فکری و سیاسی و استقلال این حوزه و ارزشهای این حوزه و اصالتهای آن وابسته است.

بنابراین مسئولیت بسیار فوق العاده و مهم است و باید علماء و متفکرین حوزه بیندیشند که در عین استفاده از وسائل و روشهای جدید برای تسهیل در امر تدریس و تحقیق و تبلیغ، حدود و ثغور و استقلال حوزه محفوظ بماند، و همواره هدف اعلای حوزه که ابقاء رسالت اسلام و استمرار رشته اجتهاد و تفقه در حلال و حرام و تبین عقاید حقه و معارف اصلیه و اصیله اسلام بر اساس قرآن مجید و احادیث شریفه اهل بیت (سلام الله علیهم اجمعین) و دفع شبهات معاندین و تحریف غالین و بدع مبطلین است تعقیب شود. به طوریکه در هر عصر دین در بهترین صورتش در معرض استفاده قرار داشته باشد...

قناعت و تقوی و اخلاق اسلامی که بزرگان ما به آن تبرز داشته اند و قلوب مردم به آنها متوجه گردیده باید نصب العین ما باشد، با تجمل گرائی و رفاه و آسایش، و بدون فداکاری و گذشت و تحمل زحمت و مرارت و محرومیت، وظائفی را که عهده داریم نمی توانیم انجام دهیم و اسلام را به نقاط دور دست و نقاطی که شرائط و معیشت در آنها مناسب نیست برسانیم، که همه اینها از راه خلوص نیت به خدا و علاقه به خدمت به اسلام و اعلاء کلمه توحید حاصل می شود.

قرآن را مونس خود قرار دهید و در قرائت و تدبر در آیات و حفظ آن مقید باشید. این عمل را با خلوص نیت انجام دهید که موجب سعه صدر و بصیرت و موفقیت در تحصیل خواهد بود و بر تهجد و تعبد مراقبت داشته باشید.

و از توسل به ائمه معصومین علیهم السلام بویژه ساحت مقدس مولی و آقایمان حضرت حجة ابن الحسن (عجل الله فرجه الشریف) غافل نشوید که همه مشکلات با عنایت آن حضرت آسان می شود.
 

به مناسبت ماه مبارک رمضان

در این ماه ابرهای رحمت الهی برای بارش و احیاء قلوب مرده، آماده و نسائم مغفرت در وزش است.
امکان اعاده شخصیت و تدارک گذشته را به همگان نوید میدهد. در واقع ماه مبارک رمضان ماه بعثت و برانگیخته شدن و تجدید حیات معنوی است. روح انسانی در اثر تداوم با امور مادی و تمتعات جسمانی اگر استمرار پیدا کرد شخص را از توجه بخدا و کسب ارزشهای انسانی باز میدارد.
اسلام در شبانه روز و در ایام هفته و در عمر و در سال برنامه هائی دارد که این استمرار و تداوم پیش نیاید و ماده بر معنی و ظاهر بر باطن و بالاخره اوهام بر حقایق مسلط نگردد و آگاهی و رشد انسانی همیشه محفوظ بماند و یاد خدا و پرستش خدا انسان را بسوی او پرواز دهد و حرکت و سیر واقعی او را تداوم بخشد .

ماه رمضان یکی از این فرصتهای حساس است که درسها و فوائد آن در برنامه های متعدد که دارد واقعاً بی نظیر و جامع و سازنده است. و اگر کسی در این برنامه ها دقت کند و آثار تربیتی و اجتماعی و سیاسی و آموزشی آن را در نظر بگیرد به حقیقت اسلام پی میبرد و میفهمد که این نظام، و این برنامه ها جز از سوی خداوند عالم حکیم نمیباشد.
نباید بهره ما از ماه مبارک رمضان، همان گرسنگی و روزه عموم باشد، باید از این سفره گسترده و از این مدرسه همگانی که شعبه ها و کلاسهایش در همه نقاط در شهر و روستا در خانه و صحرا و در شب و روز و سحر و افطار تشکیل می شود استفاده کنیم و بسوی ترقی و تعالی و آگاهی، گامهای بلند برداریم.

توصیه به برپایی مجلس دعا و روضه خوانی برای پایان جنگ

ایشان برای برپایی مجلس دعا و روضه خوانی برای پایان جنگ فرمودند:
« یادم هست من در سن 5 تا 6 سالگی بودم که مرض وبا سراسر ایران را فراگرفت و تلفات و خسارات جانی بی حد و حصری بر مردم تحمیل کرد.
قریب 80 سال پیش، مردم شروع کردند به تشکیل و برپایی مجالس روضه خوانی مثل دهه اول محرم، و دسته ها سینه زنان، می رفتند به سوی امامزاده ها و مشاهد متبرکه. قصد و نیت مردم هم آن بود تا خداوند به واسطه توسل به یکی از بندگان برگزیده اش، رفع بلا نماید از ایران، بحمدالله مرض با آن شدت تقلیل یافت و کم کم مرتفع شد. »

اهمیت عزاداری و تبلیغ

در این رابطه می فرمودند:
اشخاصی تشکیک می کنند و می گویند:
« به علت اینکه امسال بین اسلام و کفر جنگ برقرار است دیگر روضه خوانی معنا ندارد، روضه را ترک کنید و فقط جبهه ها را از نظر نیرو و امکانات مادی تقویت کنید، آن هم از وجوهات همین روضه خوانیها. »
این کار از جمله القائات وهابی مآبها و وهابی مسلکها می باشد که هر موقع بتوانند در صدد تعطیل کردن و از بین بردن عزاداری سیدالشهدا برمی آیند.
من در جواب این سوال عرض می کنم:
آنچه در زمینه توسل به حضرت سیدالشهداء علیه السلام داشته اید چه روضه خوانی و چه اطعام و نذورات در عاشورا و غیر عاشورا، نباید ترک شود بلکه امید است در این مجالس با توسل به حضرت امام حسین خداوند عنایتی فرموده و این بلا و شر کفار را از سر مسلمین رفع بفرماید و شر کفار را به خودشان باز گرداند .

البته بترسید از خداوند متعال که به واسطه همین گفتار باطل و القائات ما را مبتلا کرده باشد، باید که متنبه شویم بلکه خداوند این شر و بلا (را) از سر مسلمین رفع بفرماید.

این تقریباً مضمون پاسخی بود که من نوشتم برای سؤال کنندگان، حالا از آقایان روحانیون استدعا می کنم، هر کجا عازم هستند برای تبلیغ حتی در نزدیکیهای جبهه، روضه خوانی را با شکوهتر از سالهای پیش برقرار کنند، با توسل و گریه و عزاداری، از خداوند نصرت و پیروزی مسلمین را بخواهند.

مغرور بودن به اینکه ما قدرت و قوتمان زیاد است هیچ فایده ای ندارد تا خداوند نخواهد ارتش و پاسداران و همه جمعیت ایران که حاضرند برای کشته شدن، پیروزی حاصل نمی شود در این مواقع که زمان استجابت دعا می باشد متوجه خدا بشوید و با توسل به دعاهای مشهوری که هست و برای قضای حوائج از ائمه اطهار وارد شده، از خدا نصرت و رفع بلا و شر از سر مسلمین را بخواهید.

بخصوص آنهایی که مضطر هستند و چاره ای جز دعا کردن ندارند، دعا کنید برای آنهایی که با این افکار منحرف بیشتر مضطر هستند ولی ملتفت اضطرار خود نیستند و مغرور خویشتن هستند اینها که عرض می کنم غیر از موارد موعظه است این موارد را تذکر دهید و حقیقتاً عمل کنید.

( روزی) فردی آمده بود و می گفت اگر صد گلوله به هدف بزنم یکی هم خطا نمی رود، با همین غرور این فرد به طرف هلاکت می رود، چون توکل به خدا ندارد، نمی گوید من به عون الله این کار را انجام می دهم اگر به فرموده خدا معتقد بوده که « ما رمیت اذ رمیت ولکن الله رمی » روی این عقیده می تواند موفق باشد و الا با غرور به خویشتن و قوت و قدرت و منیت، فتح و ظفر حاصل نمی شود.

رعايت تقوی الهی و جهاد فی سبيل الله

در این خصوص فرمودند:
« جمعه گذشته متصدیان رادیو و تلویزیون جهت ملاقات آمده بودند، ضمن دیدار به عنوان نصیحت و راهنمایی، از بنده تقاضای صحبت کردند، بنده هم چند جمله ای به این مضمون خطاب به آنها گفتم:
شما در مرحله ای واقع شده اید که کار شما مثل جهاد است، کسانی که در این دو رسانه مهم کار می کنند، ترویج دین و احکام شرع و توصیه به اتحاد و دوری از نفاق و تفرقه، باید سرفصل فعالیتشان باشد تا نظام جمهوری اسلامی، بر هدف کامل خود نایل شود، اگر همین طور که عرض کردم تلاش کنید، زحمات شما، اجری الهی خواهد داشت، و مثل جهاد است در راه خدا، یک زمان جهاد با شمشیر و نبرد و گلوله و توپ و میدان رزم میسر می شود و گاهی جهاد با زبان و گفتار و در راه خدا مبارزه و مدافعه کردن به وسیله کلام امکان پذیر است.

حالا شما متصدیان رادیو و تلویزیون، اگر در راه خدا زبان و قلم و فکرتان را به کار گرفتید، مجاهد فی سبیل الله هستید، و به عکس اگر خدای نخواسته حق را باطل و باطل را حق جلوه دادید از جنود طاغوت و شیطان به حساب می آیید که با اسلام، مبارزه کرده اید.

گویا آقایان بعد از رسیدن به تهران عنوان کرده اند که: ضمن دیدار با ما، بنده گفته ام که کارکنان رادیو و تلویزیون مشغول جهاد فی سبیل الله می باشند، و دیگر اشاره به مابقی صحبتهای ما نکرده اند که گفتیم جهات حق و باطل را چگونه باید رعایت کنند.

خوب است آقایان، هر مطلبی را که از کسی نقل می کنند، عین همان گفته ها را بگویند، نه اینکه فقط با جملاتی اکتفا کنند که به نفع خودشان است و بقیه مطالب را کتمان کنند، این کار صحیح نیست.

شما از طرف من کار خودتان را فی سبیل الله قلمداد می کنید، آن وقت آقای عوام از یک روحانی می پرسد خب، چون عمل رادیو و تلویزیون جهاد است، رنگ و ساز و آواز آن هم جهاد است؟
جهاد با کفار، جهادی است که کمک به کفار نکنند، این کار معصیت است، غنا است، گوش دادن به آن، مخالف با اسلام است، شما نباید سوء استفاده بکنید، من به خود متصدیان رادیو و تلویزیون هم گفتم، این فیلمهایی که نشان می دهند مردم را از اسلام منزجر می کند.
این فیلمها جوری تفهیم می کند که: مثلاً طریقه مسلمانی، صدر اسلام تا حالا درست نبوده، باید برگردیم مثل آن روسیها بشویم؟ با این تبعات من می گویم این جهاد فی سبیل الله است؟
نقل می کنند همین پریشب یک نفر سخنرانی می کرده، و ضمن خلاف گفتن احکام خدا، از قرآن هم آیاتی را دلیل می آورده است. مگر می شود آیات قرآن را بازیچه قرار بدهیم، که هر کس هر طور دلش می خواهد معنا بکند. »

اهداف تشکیل جمهوری اسلامی

می فرمودند:
ان شاء الله ( جمهوری اسلامی)، که ثمره زحمات، و مقصود و هدف از انقلاب مقدس اسلامی است به هدف نهایی برسد، و نکند که این زحمتها و تلاشها بیهوده، به هدر رود، و ما که بذر گندم کاشته بودیم جو درو کنیم ـ این خیلی اسباب تأسف می شود، ببینیم مقصود نهایی ما که استقرار اسلام بوده ـ حالا خدای نخواسته ملاحظه کنیم که در بعضی بلاد اختلافات هست، و دشمنان این معنی را برسانند که اساس امنیت و عدالت سست شده است.
خداوند متعال می فرماید: « بسم الله الرحمن الرحیم والعصر ان الانسان لفی خسر الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات » تواصی به حق واجب است بر ما خصوصاً در زمان حال، عجالتاً لازم است ما در جمهوری اسلامی ایران دو جنبه را تقویت کنیم که یک جنبه، تقویت ارتش است و نیروهای رزمنده، که اگر جهات معنوی ارتش تقویت شود پشتوانه دفاعی و امنیت و عدالت اجتماعی ما بیشتر می شود، و جنبه دیگر در نظام اسلامی ایران تقویت روحانیت است.

اگر معنویات، که توسط روحانیوین عظام در ایران، و بلاد مختلف ترویج و تثبیت می شود، خدای نخواسته، از بین برود، دیگر جمهوری اسلامی باقی نمی ماند. الان بسیاری از کشورهای پیشرفته، با امکانات کافی و قدرت، چون اعتقادات معنوی ندارند، با مشکلات و معضلات و بی عدالتیها و اختلافات شدید مواجه هستند.

هیچ روشی و نظامی مثل نظام اسلامی، رعایت موازین عدالت را برای مردم نمی کند، مقصود ما از این همه مبارزه و شهدا و زحمات، فقط به خاطر حاکمیت راه خدا و معنویات الهی و انسانی بوده است.

باید امروزه مردم بکوشند و مبارزه کنند با افکار منحطی که مردم را به انحراف می کشاند. به نظر من تقویت این دو مساله که عرض شد کاملاً لازم و ملزوم یکدیگر هستند. تا جهت معنویت و روحانیت ملتی ارجح نباشد، ملت و ارتش و قوای استمرار بخشنده امنیت، نمی تواند دوام داشته باشد، و مملکت بدون امنیت و بدون ارتش و قوای مردمی نمی تواند به حیات خویش ادامه دهد.

تقویت جنبه معنویات، وظیفه شما آقایان است. همه آقایانی که ملبس به لباس روحانیت شده اند، جنود الهی هستند جنود رحمن هستند، وظیفه دارند مردم را به [حکم] « تواصوا بالحق» و « تواصوا بالصبر» توصیه و تبلیغ و ترویج کنند. مفسرین معنا می کنند: « و تواصوا بالحق » یعنی اینکه اعتقادات دینی و مذهبی مردم هر روز بیشتر شود و نبوت و صفات ثبوتیه و صفات سلبیه و توحید کامل، به مسلمانان تفهیم و تثبیت شود.

شما آقایان احکام الهی را برای مردم بگویید و معنای قرآن را که راه رستگاری را به ما نشان داده است بیان فرمایید.

نظام حکومتی اسلام

ایشان در این مورد فرمودند:
آیا امروز ـ بینی و بین الله ـ ما تکلیفی نداریم؟
 و خدای نخواسته بدون جهت اینجا هستیم؟ و خودمان با خویش باید بحث کنیم؟
و مردم را به حال خود رها کنيم؟ چه عرض کنم؟
اگر کسانی می توانند این گونه عمل کنند، ما معذور هستیم.
آنها که تصور می کنند علمای دین با یکدیگر توافق ندارند سخت در اشتباه هستند و باید این را بدانند که اتحاد بین علما ـ در همه ابعاد و مخصوصاً اسلام ـ پابرجاست و در این اصل که آیین مقدس اسلام یک دین کامل و انسان ساز و جهانی است و باید که در همه ممالک، پیشرفت داشته باشد متحدالفکر می باشند.
دستور قرآن که در مورد نحوه حکومتها ارائه شده و نظام اسلامی را بهترین و عادلانه ترین شیوه فرمانروایی سیاستمداران معرفی کرده است، خواسته و هدف همه علمای اسلامی است.
عادلانه ترین و بهترین نظامی که می تواند دنیا را به بهترین شیوه اداره کند نظام اسلام است و کسانی که تخیلاتشان بر این مبنا می باشد که با قوانین مادی می توان امنیت و ترقی را بر گیتی حاکم کرد زمینه ذلت و خواری را در دنیا و آخرت برای خود و ملتهای خویش فراهم می کنند، و هر چه بشر از ایمان و معنویات دوری کند تاریکی و ضلالت را برای خود خریده است.

وقتی انسان در عقیده و ایمان و اسلام محکم نباشد و « الاسلام یعلو و لا یعلی علیه و انتم الاعلون ان کنتم مومنین » را قبول نداشته باشد، ذلیل شدن و زیر دست اجانب بودن برای وی حتمی است.

خداوند عالم این آیاتی را که برای راهنمایی و عزت مسلمین در قرآن مجید عنایت فرموده است به هیچ وجه من الوجوه شبهه ندارد و این کوتاهیها از خود ماست.

وقتی ما در ایمان خویش، کوتاهی می کنیم، قهراً عوارض سوء آن بر خود ما مترتب خواهد بود.
مسلمین صدر اسلام با اینکه تعدادشان کم بود ولی نسبت به اجانب و کفار تقدم داشتند، ولی متأسفانه امروز با این جمعیت شیعه و مسلمان در دنیا، در اقلیت عملی قرار داریم، این ذلت به خاطر عمل نکردن به دستورات اسلام می باشد.

امروز شما آقایان که حافظ دین خدا هستید ـ ان شاء الله ـ چشم و دل امام زمان ـ سلام الله علیه ـ به اعمال شما روشن و گرم است و نظر مبارک آن حضرت به اعمال شما می باشد موجبات خشنودی خدا و فرستادگان بر حق پروردگار را فراهم کنید.

در راه خشنودی حضرت ابا صالح المهدی باید هر چه در توان دارید بکار بندید. اگر چنین کردید و به گونه ای اسلام را ترویج نموده که گفتار و رفتار و تفکر شما با هم تضاد نداشته باشد، هیچ تبلیغاتی از طرف دشمنان مؤثر نخواهد بود و این ظلمها و سختیها از جامعه رخت برمی بندد و شما بیشتر محبوب خدا و خلق خدا می شوید.

حاصل اینکه وضع ممالک دنیا به گونه ایست که به شما ورحانیون محترم نیاز مبرم و شدید وجود دارد، لذا تکلیف ایجاب می کند که منافع اعمال پسندیده و صراط مستقیم و اسلام و اجرای قوانین الهی را برای مردم تشریح کنید.

موقعیت خطیر دانشگاه

مسموع شد که امروز دانشگاه باز می شود و دانشگاهیان مشغول به درس می شوند، خوشوقت شدیم، و خوشوقتیم که بین دانشگاه و روحانیون ـ بحمدالله ـ یک توافقی حاصل شده است، هم آنهایی که مسلمان هستند، نسبت به علما و روحانیون علاقه دارند و ما هر دو مشترک هستیم، هدفی مشترک داریم، چرا که مباحثات علمی ما برای دنیا و آخرت مردم نافع است.
درسهای آنها ـ بالخصوص آنهایی که مسلمان هستند و علاقه جدی به اسلام دارند که اکثریتشان هستند ـ هم برای مسأله عمران و آبادی این مملکت است و هم برای ازدیاد علم و اقتصاد و امنیت و جهات دیگر، و متقابلاً ما باید در مسائل دینی و احکام شرعی مرزدار باشیم، یعنی محافظ اسلام باشیم، آنها هم باید در دانشگاه مرزدار این امور و ایران باشند، یعنی سنگری را که آنها دارند، برای محافظت ایران اهمیت دارد و باید در آنجا مرزداری کنند.

اگر بتوانند در دانشگاه به نحو صحیح مرزداری کنند، ارتش هم می تواند از مملکت مرزداری بکند. اگر آنها بتوانند مرزداری از دانش مملکت بکنند و نگذارند دانش اجنبی (فکرهای ضد دینی و غیر دینی) بر دانش مملکت (اعتقادات اسلامی) داخل شود، آن وقت ارتش هم نمی گذارد که مرز و زمینهای مملکت را دیگری تصرف کند، اما اگر در دانشگاه مرزداری نکنند، و سنگر را به دست اجانب بدهند و اعتقادات آنها را بر دانشگاه وارد کنند، دیگر قدرت ارتش هم از بین می رود که بتواند زمینهای مملکت را محافظت کند، و لذا باید دانشجویان مسلمان جدیت داشته باشند و نگذارند که آنها در سطح اعتقادات مملکت ما رخنه کنند.

اگر آنها در فرهنگ و آموزش و پرورش و دانشگاه و دبیرستان و غیر ذلک وارد بشوند و مطالبشان را القا بکنند، دیگر نمی شود مملکت را از شر اجانب محفوظ داشت. باید مثل وزیر علوم یا آموزش و پرورش و معلمین و اساتید دانشگاه، مسلمان باشند، و اگر خدای نخواسته معلم غیر مسلمانی شبیه زمان شاه سابق که مکرر شنیده می شد که یهودی را معلم قرآن قرار می دادند، اگر بنا باشد اینجور معلم کمونیست یا معلمهایی که به چپ و راست، یا به شرق و غرب گرایش دارند در آنجا بگذارند، اختیار از دست آنها خارج می شود و ـ همانطور که عرض کردم ـ مملکت، مملکت اجانب می شود.

اختیارات و برنامه های آنها در اینجا پیاده می شود. برای ما نوشته اند که در بعضی از شهرها، ریاست با کمونسیتهاست، اگر کسی می تواند، به وزیر علوم یا آموزش و پرورش اطلاع بدهد.
 

وظایف روحانیون در مقابل تهاجم فرهنگی

اکنون زمانی است که باید همت کرد، و کمر بست برای حفظ امور معنوی و به صفات روحانی متصف شد تا این معنویات متروک نشود، بدیهی است هر چه جمعیت دنیا بیشتر بشود مادیگرایان و اهل دنیا و بالطبع قوا و استعداد و اسلحه هایشان افزونتر خواهد شد، آن وقت زحمت و تلاش روحانیون محترم خصوصاً و مردم مسلمان عموماً باید دو چندان شود تا در مقابل این سیل تهاجم و این قوای دنیوی، بتوانند مقاومت کرده و معنویت و دین را حفظ کنند.

اگر از روی حقیقت در مقام حفظ احکام الهی و قرآن و خداشناسی مصمم باشیم و خود ملزم به عمل و اجرای قوانین و احکام شرع مقدس باشیم، ـ با اینکه تعدادمان کم باشد ـ خداوند تأیید و توفیق خود را مشمول همین عده کم می فرماید، چرا که در چنین زمانی چنین افرادی برگزیدگان خدا هستند و خداوند حمایتشان می کند.

آن عده قلیل در جنگ بدر افتخار مسلمین بودند، همان 313 نفر، همچنین یاران اندک حضرت سیدالشهدا علیه السلام در کربلا برگزیده ترین افراد از سوی حضرت پروردگار بودند.
نه تنها علما مرتکب محرمات نمی شود، بلکه در مباحات هم این گونه هستند. شما باید به تمسک به حسنات ـ مثل علمای گذشته ـ مردم را هدایت کنید تا حرف شما ـ که از جان و قلب شما، الهام می گیرد ـ در مردم مؤثر باشد، کلامی که از قلب و ضمیر خارج شود، در قلب و ضمیر اثر می کند.

شما وقتی منبر تشریف می برید و احکام خدا را برای مردم می گویید در موعظه مردم را به اخلاق نیکو ـ که خدا می پسندد ـ متذکر می شوید و از خدا و پیغمبر و امام و دین و معاد بحث می کنید، باید قلب شما حاضر به این معنا بوده و حضور قلب داشته باشید.

در همه کارها خصوصاً تبلیغ اگر انسان با حضور قلب باشد و کارها بر اساس رضای خدا و فرموده خدا انجام گیرد، آن وقت، مقام شما مقامی است مثل برگزیدگان در جنگ بدر و کربلا ان شاء الله همان جمعیتی می شوید که عرض کردم خدا شما را برای خودش برگزیده است.

فعلاً دنیا دارد مطابق شهوات جلو می رود و تا زمانی که خداوند متعال حضرت ولی عصر ـ عجل الله تعالی فرجه ـ را نرساند و بر ما منت روا ندارد که حضرت بیایند و دنیا را بعد از ابتلا به ظلم و جور، به سوی عدل و داد رهنمون کنند، این زحمت و مشقت برای ما هست.

ما باید برای این کار مهم که، خدا ما را برگزیده است، تأسی به انبیا بکنیم و زحمات و خدماتی را که در این راه از صدر عالم بوده است ـ و آنها متحمل شده اند ـ متحمل شویم؛ از نصرت اسلام و ادای وظیفه دست برنداریم و در مقاومت در دین نهراسیم.

اگر انسان وارد این رشته و جرگه شد و خودش را جزء این جمعیت قرار داد ـ هر چند دنیا به او سخت بگیرد و در ادبار از مال دنیا کم نصیب او شود ـ باید در مقابل این مقام عالی، دنیای بی اعتبار را رها کند و در قبال مقام اخروی خویش متحمل همه چیز باشد. در روایت داریم که امام علیه السلام می فرماید:
 اگر خداوند عالم تمام دنیا را برای مؤمن یک لقمه کند که وی مالک همه دنیا شود خیرِ مؤمن است و اگر چنانچه مؤمن را به بلایی مبتلا کند که بند بندش را از هم جدا کنند باز هم خیرِ مؤمن است، لذا باید در مقام بلا هم انسان حضور قلب و صبر داشته باشد.
اگر بلا بر وی نازل شد بداند که قلبش متوجه خداست و این نیز از سوی خدا، مقدر شده و آمده است.

نزول نعمت و مصرف و استفاده از نعمت با حضور قلب میسر و مطلوبتر و مورد رضای حق است و در نزول بلا هم اگر در مقابلش حضور قلب و صبر باشد عظیمترین بلاها بر انسان آسان می شود؛ شما این را مد نظر قرار دهید که خداوند عالم شما را برگزیده و جزء یاوران امام زمان علیه السلام هستید و هر چند در این راه دچار زحمت شدید نباید ناراحت باشید.

آخرین پیام

وصیتنامه زعیم عالیقدر حوزه های علمیه،
آیة الله العظمی حاج سید محمد رضا گلپایگانی
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدالله رب العالمین و صلی الله علی محمد و عترته الطیبین و لعن الله اعداء هم اجمعین.
با قرار به وحدانیت خداوند متعال جلت عظمته و اقرار به نبوت انبیاء عظام، مخصوصاً حضرت خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله و سلم، و ولایت حضرت امیرالمؤمنین و سایر ائمه طاهرین صوات الله علیهم اجمعین و بالخصوص مولا و آقایم حضرت بقیة الله الاعظم حجة ابن الحسن العسکری عجل الله تعالی فرجه الشریف و اقرار به معاد و جمیع عقاید حقه و ما انزل علی النبی صلی الله علیه و آله، به شرح زیر، انشاء وصیت می نمایم.
اولاً ـ وصیت من به عموم برادران و خواهران ایمانی، به تقوا و پرهیزکاری و انجام واجبات و اجتناب از محرمات و تمسک به حبل ولایت اهل بیت علیهم السلام و رعایت حقوق و حفظ شئون یکدیگر و ترحم و شفقت به هم و سعی در اعلاء کلمه اسلام و اصلاح ذات البین است.
ثانیا ًـ در مورد حوزه های علمیه به حضرات آیات و اساتید محترم و طلاب عزیز تذکراً عرض می نمایم:
عظمتی که هم اکنون برای حوزه های علمیه، بویژه درخشش چشمگیر جهانی حوزه علمیه قم پس از انقلاب اسلامی ایران حاصل شده، و موفقیت هایی که به دست آمده است که از شرق و غرب دست نیاز به این مرکز شیعه دراز شده است نتیجه ارشادات و تبلیغات و زحمات و فداکاریها و تحمل صدمات و مشقات علمای سلف و فقهای بزرگوار است که به دست شما سپرده شده است.

شما باید با اتحاد و اتفاق و دور از هر گونه نفاق در حفظ این میراث گرانبها که در واقع میراث ائمه طاهرین علیهم السلام است، آنچه در توان دارید علماً و عملاً کوشش کنید که با اخلاق حسنه و اسلامی، هرچه بیشتر و بیشتر بر عظمت و استقلال و شخصیت علمی و معنوی آن افزوده شود که بتوانید جوابگوی کل مسائل عالم اسلام، بلکه جهان بشریت باشید؛ و مخصوصاً بر پاسداری از استقلال حوزه و اداره آن زیر نظر مراجع عظام که مکرر تاکید کرده ام، باز هم تاکید می کنم که در پیشگاه مقدس حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف مسئولید و توان و قدرت خود را بر آن قرار دهید که ان شاء الله، مورد نظر و رضایت حضرتش قرار گیرد تا بتوانید جامعه امروز، مخصوصاً نسل جوان را به خود جلب، و از شر فرهنگ منحط غربی نجات داده و به اسلام راستین هدایت نمایید.

طلاب عزیز بر شما است که قصد را خالص کنید، و ارتباط مداوم خود را با ائمه اطهار، مخصوصاً حضرت صاحب و مولایمان حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف تداوم بخشید و کثرت تلاوت قرآن کریم و ادعیه صالحه و عرض اخلاص و ادب به دخت حضرت موسی بن جعفر سلام الله علیها و اینها همه، رمز موفقیت و توفیق در راه ادامه تحصیل ما است.

رشته معارف اهل بیت علیهم اسلام و فقه و حدیث باید همیشه روشنی بخش چهره حوزه ها باشد، و از آن، مکتب حضرت امام بحق ناطق جعفر بن محمد الصادق علیهما السلام و شاگردان آن حضرت، متجلی باشد.

ثالثاً ـ حفظ اصل جمهوری اسلامی را لازم می دانم؛ و بر مسئولین محترم است که از خط مستقیم اسلام منحرف نشوند و سعی کنند روز به روز نظام با اسلام تطبیق بیشتر پیدا کند و دور از هر اختلاف، با اتحاد از این عطیه الهی پاسداری نمایند و خیر و صلاح و رسیدگی به حال مستمندان را وجهه همت قرار دهند.

و بر مردم است که در حفظ دستاوردهای انقلاب اسلامی کوتاهی نکنند و سعی و کوشش خود را در پشتیبانی حاکمیت اهداف قرآن مجید و اعلاء کلمه اسلام به کار گیرند و رضای حضرت بقیة الله ارواح العالمین له الفداء را در اعمال و کردار خود منظور دارند.

رابعاً ـ اموال و املاک و مؤسساتی که به نام یا تحت نظر اینجانب به هر عنوان اداره می شده، از عنایات حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف از وجوه شرعیه و تبرعات و مساعدت مردم خیر و نیکوکار تأسیس گردیده که با تصدی نور چشمان آقای حاج سید محمد جواد و آقای حاج سید محمد باقر دامت توفیقاتهما بطریق شرعی بترتیبی که هم اکنون در جریان است با آن عمل شود.

و هر کجا که اذن فقیه لازم است، با اذن جناب مستطاب آیة الله آقای حاج شیخ لطف الله صافی که من ایشان را مجتهدی مسلم و عادل می دانم و پس از ایشان، با یکی از مجتهدین مسلم و عادل حوزه علمیه قم عمل گردد، و ان شاء الله تعالی، مؤمنین از هرگونه مساعدت و همکاری در بقای این امور خیر کوتاهی نخواهند نمود.

خامساً ـ فرزندان و کسان خود را نیز وصیت می کنم به تقوا و اطاعت و عبادت باری تعالی و تمسک به قرآن کریم و عترت طاهرین علیهم السلام و ارتباط با حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف، و مخصوصاً اقامه عزای حضرت سید الشهدا علیه السلام و سایر معصومین علیهم السلام را بنحو سنتی از دست ندهند که از بهترین وسایل نجات و تقرب به خداوند متعال است.

در خاتمه، اینجانب خداوند متعال و ساحت مقدس حضرت ولی الله الاعظم، امام زمان را شاهد و گواه می گیرم که برای رسیدن به مقام و قدرتی، هیچگاه و هیچگونه قدمی برنداشته و هر چه بر این بنده ناچیز عنایت شده مسئولیتهایی بوده که یکی پس از دیگری از الطاف امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف، بعهده اینجانب قرار گرفته و در مدت تصدی امور مسلمین، هر چه در توان و قدرت داشتم برای اعلاء کلمة الله و ترویج مکتب حق شیعه اثنا عشری و پیشرفت و شوکت و عظمت حوزه های علمیه و رسیدگی و مساعدت به طلاب عزیز و تشویق فضلای گرام و توقیر علمای اعلام و مجتهدین عظام و کمک و رسیدگی به مستمندان و بیچارگان و مبارزه با کفر و ظلم و ستم و بدع از هیچ چیز و در هیچ زمان کوتاهی نکردم؛ و اگر تقصیر یا قصوری از اینجانب صادر شده است، از همه آنها در پیشگاه عدل الهی طلب عفو و بخشش می نمایم از انوار مقدسه چهارده وجود پاک معصومین علیهم السلام طلب استعانت و مدد، و از همه مومنین طلب عفو و مغفرت دارم.

این وصیتنامه در یک مقدمه و پنج بند و یک خاتمه در تاریخ سوم ربیع الاول 1414 تنظیم گردید.

و آخر دعوانا ان الحمدلله رب العالمین
محمد رضا الموسوی الگلپایگانی
 

عسل عنایتی حضرت امیر علیه السلام

آیت الله گلپایگانی(ره) فرموده بودند:
« در سفری که به عتبات عالیات مشرف شده بودم. مدت اقامت در نجف در حجره مرحوم حاج شیخ علی مشکاة ساکن بودم.
 روزی بعد از زیارت حضرت امیر علیه السلام به حضرت عرض کردم که اگر این زیارت ما قبول هست یک جوری عنایت فرمائید و به ما بفهمانید.
همان شب در عالم رویا دیدم مشرف شده ام حرم حضرت امیرعلیه السلام ضریح حضرت تا سینه من می باشد و من یک سر و گردن از ضریح بلندتر بودم، یک قدح عسلی روی ضریح بود که شفافیت عسل هنوز در ذهن من هست.
ناگهان ندا آمد:
« سید محمد رضا از این عسل تناول کنید »!

من مقداری از عسل را خوردم، در عمرم چنین عسلی ندیده بودم. سپس عرض کردم اجازه دهید که بقیه اش را ببرم برای سید [ سید ابوالحسن اصفهانی که مرجعیت شیعه آن زمان بر دوش او بود این قضیه نهایت احترام ایشان نسبت به بزرگان و مراجع را نشان می دهد]
ندا آمد که « سهم ایشان داده شده است و این مخصوص شماست. »
من همه عسل را خوردم از خواب بیدار شدم دیدم شیرینی عسل هنوز در دهانم هست. »
بقیه داستان را آقای مشکاة چنین توضیح میدهد:
آقا مرا از خواب بیدار کردند و فرمودند:
« آشیخ علی من الان میهمان حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام بودم. حضرت به من عسل عنایت کرد و دهن من از آن عسل هنوز شیرین است. یک چیزی بیاور برایت تبرک کنم. »
در همان تاریکی ما مقداری نبات پیدا کردیم. آوردیم دادیم ایشان تبرک کردند. من از آن نبات به هر مریض رو به قبله ای که دادم شفا گرفت.

آقای گلپایگانی فرموده بودند:
« از این قضیه به بعد احساس کردم خداوند در سُؤر (نیم خورده آب مؤمن) من شفائی قرار داده است. »

قندهای شفابخش

آقای عاشوری که در اهواز مقیم هستند چنین نقل می کنند:
« خواهرم ناراحتی اعصاب داشت به گونه ای که گاهی بدون حجاب از منزل بیرون می آمد، خدمت آقای گلپایگانی رسیدم و مطلب را به ایشان عرض کردم .
آقا قندی تبرک کردند، من آن قند تبرکی را بردم دادم خواهرم و ایشان خورد بعد از چند روز ایشان خوب شد و مرض ایشان به کلی رفع شد.

باز نقل است از آقای خلیلیان (فرماندار سابق قم) که روزی برای زیارت آیت الله گلپایگانی مشرف شدم، یک عده ای آمده بودند خدمت ایشان بعد از ملاقات مقداری قند تبرکی از آقا گرفتند. ما هم دو حبه قند تبرکی گرفتیم.
روز پنج شنبه ای ما از تهران به قم می آمدیم و یکی از اقوام ما نیز همراه ما بود، که برای معالجه به تهران رفته بود. او سرطان حنجره داشت و قرار بود حنجره اش را برق بگذارند، یک وقت به ذهنم آمد که دو حبه قند تبرکی از آقا گرفته ام، به ایشان گفتم: من چیزی به شما می دهم که اگر با اعتقاد بخوری شفا پیدا می کنی.

 یکی از قندها را به او دادم. ایشان شب جمعه بعد از دعا و توسل آن قند را خورده بود. بعد وقتی طبق قرار قبلی شنبه برای معالجه به تهران رفته بود. دکتر بعد از معاینه با تعجب گفته بود چه کار کردی؟ و چه داروئی مصرف نموده ای؟
 اثری از مرض شما نمی باشد. شما شفا گرفته اید. و دیگر نیازی به عمل جراحی و درمان ندارید. آقای خلیلیان می گفت بعد ما تصمیم گرفتیم که خدمت آقا مشرف شویم و چند عدد قند تبرکی از ایشان بگیریم که سعادت نصیب ما نشد و آقا از دنیا رفتند. »

عنایتِ علوی

ایشان می فرمودند:
« در عالم رؤیا دیدم که در حرم مطهر حضرت امیر علیه السلام در مقابل ضریح ایستاده ام.
طلبه ها آنجا جمع شده بودند پرسیدم چه خبر است؟
گفتند: اینجا شهریه می دهند در این اثناء کسی به من گفت شهریه شما را خود آقا می دهند.
شما مشرف شوید به بالا سر حضرت؛ رفتم بالا سر قبر مطهر، دیدم شخصی نورانی آنجا تشریف دارند و روی قبر مطهر دو لیوان شربت است، به من فرمود: یکی از این لیوانها برای شماست و یکی برای آقا ضیاء الدین عراقی می باشد.
یکی را به من عنایت فرمودند و من خوردم، در عمرم هیچ موقع چنین شربتی نخورده و ندیده بودم. »

نیابت عامّه امام زمان(عج)

آقا فرموده بودند:
« در سفری که به عتبات عالیات مشرف بودیم. چون به کربلای معلی مشرف شدیم بعد از زیارت سیدالشهداء علیه السلام به حضرت عرض کردم؛ آقا پدرتان امیرالمؤمنین علیه السلام به ما عنایتی کردند.
شما هم آقا زاده هستید و هم آقا می باشید. باید دستتان بیشتر باز باشد و بیشتر احسان کنید، در آنجا یک حجره ای بود که به مسقط علی اکبر معروف بود محلی بود که حضرت علی اکبر آنجا از اسب افتاده بود.
در آن حجره فردی می زیست به اسم شیخ عبدالرحیم قمی که از زهاد و عباد بود و از اولیاء خالص خدا بود. همیشه در آن حجره مشغول عبادت بود. ما در آن حجره میهمان ایشان شده بودیم.
نمازها را آنجا به جماعت می خواندیم، و هر چه اصرار می کردیم که ایشان امام جماعت شوند قبول نمی کردند و با اینکه سن من کمتر بود می گفت، شما باید امام باشید. شبی در آن حجره خوابیده بودم در عالم رؤیا دیدم صف نماز جماعتی تشکیل شده است، امام جماعت حضرت حجت بن الحسن العسگری امام زمان(عج) می باشند.

صف اول، اول و آخرش معلوم نیست ولی همه از علما هستند. صف دوم اولش از سمت راست، مشخص نبود، ولی آخرین نفر پشت سر و موازی با حضرت من ایستاده بودم.

بعد از من کسی نبود. از خواب بیدار شدم. از خوابی که دیده بودم در فکر بودم که تعبیرش چیست. بعد که با بعضی از آقایان صحبت شد. تعبیر کردند که شما در آینده نائب عام حضرت می شوید. »

ارتباط با امام زمان علیه السلام

حجت الاسلام سید محمد رضا ابطحی نقل می کردند:
« روزی یکی از علماء به منزل ما آمده و سؤال کرد:
فلانی! دیروز در منزل آقای گلپایگانی چه خبر بود؟
عرض کردم: نمی دانم اما نزدیک ظهر که من خدمت آقا رفته بودم تا پولی را به عنوان وجوهات از طرف مرحوم سید احمد امامی به ایشان تقدیم کنم، دیدم که مرحوم آقا در حیاط منزل روی ایوان نشسته اند، و عده ای برای پرداخت وجوهات در خدمت ایشان هستند.
یکی از محترمین هم برای کمک به آقا در کنار ایشان نشسته بود. آقا چند مرتبه خیلی آرام فرمودند: آقا باقر، حاج آقا باقر، که گویا کاری با ایشان داشتند، من به آن آقای محترمی که در کنار آقا بود، گفتم: آقا چه فرمایشی دارند تا من بروم انجام دهم؟!
آن عالم فرمود: گویا آقا کتاب « نجم الثاقب » را می خواهند.

بنده به کتابخانه رفتم و کتاب شریف « نجم الثاقب» را آوردم. و سپس به آن عالم گفتم: آقا برای چه امری این کتاب را می خواهند؟
گفتند: آقا می خواهند عریضه ای خدمت حضرت صاحب الامر (ارواحنا فداه) بنویسند، گفتم: با این همه مشاغلی که آقا دارند، بهتر است که یا عریضه ای چاپی تهیه کنم و یا شما به خط خودتان عریضه ای بنویسید و آقا امضاء کنند تا وقت آقا گرفته نشود.

گفتند آقا می خواهند با قلم خودشان عریضه را خدمت حضرت بنویسند.
تا کتاب را به آقا تقدیم کردم، ایشان به آن افرادی که آنجا بودند، فرمودند:
« من الان کاری دارم، شما فردا ـ ان شاء الله ـ تشریف بیاورید و از اینکه الان نمی توانم کار شما را انجام دهم، عذر می خواهم و شما را دعا می کنم. »

سپس برخواسته و به اتاق خصوصی خود رفتند، من به آقا گفتم: آقای امامی این وجوهات را فرستاده اند تا من به شما تقدیم کنم. فرمود:
« این پولها را برای افطاری ائمه جماعات اصفهان صرف کنید و کسری آنرا خودم ان شاء الله می دهم. »
بعد از آن در را بسته و قفل کردند، و حدود یکساعت و نیم تا دو ساعت در اتاق خصوصی مشغول توسل و عریضه نوشتن بودند، و عصر هم به سوی جمکران رفتند.

اینها را که به آن عالم گفتم، ایشان پس از شنیدن این قضیه آرام گرفت و بی مقدمه چند مرتبه فرمودند: عجیب است...، گفتم: چطور؟!
گفت: من دو روز قبل در خدمت یکی از اولیاء و عرفای وارسته بودم، یک مرتبه آن عارف، محکم بر زانوی خود زده و گفتند:
من تا به حال آیت الله گلپایگانی را ندیده ام و بمنزل ایشان نرفته ام و هیچ ملاقات و برخوردی با ایشان نداشته ام، اما فردا بعد از ظهر در منزل ایشان نوری می بینم، انس عجیبی بین ایشان و امام زمان(عج) را مشاهده می کنم، چه رابطه ای! چه نوری! چه تماسی! چه انسی! چه نور و چه خبری است ! ...

چون من این مطالب را از آن ولیّ خدا شنیدم آمدم از شما سؤال کنم که دیروز در منزل ایشان چه خبر بود.

همچنین آیت الله امامی کاشانی نقل میکنند:
بنده وصیتنامه ایشان را که نگاه می کردم یک جمله ای دیدم که واقعاً همینطور بود. این سطر را در وصیتنامه شان مرقوم فرموده اند، به این مضمون که:
« من خدا را شاهد می گیرم برای رسیدنم به این مسئولیتها و مراحلی که رسیدم هیچ قدمی خودم برنداشتم هر چه بود از ناحیه لطف خاص حضرت ولی عصر (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) بوده. »
بنده یک وقتی رفته بودم خدمت ایشان، یکی از آقا زاده های محترم نوشته ای از ایشان را آوردند، که حاشیه ای بود بر کتابی در فقه، دیدم بالای هر صفحه ای نوشته اند:
« یا صاحب الزمان ادرکنی. »
در همین وصیت نامه ایشان خطاب به طلاب می نویسند که رابطه تان را با حضرت ولی عصر(عج) محکم کنید و اخلاص داشته باشید.

توجهات حضرت مهدی (عج)

کتابدار مدرسه حجتیه می گفت:
« در خواب دیدم که به محضر حضرت حجت مشرف شده ام و ایشان دفتر شهریه ای دارند و به طلاب شهریه می دهند.
جلو رفتم عرض کردم اسم مرا هم در دفتر شهریه یادداشت فرمائید. حضرت به شخصی که همراهشان بود و دفتر را در دست داشت فرمودند: « اسم ایشان را هم بنویس. »
وقتی دفتر باز شد که اسم مرا بنویسند دیدم بالای دفتر نوشته شده؛ دفتر شهریه آیت الله گلپایگانی!
این قضیه حاکی از توجه حضرت به ایشان است. و ایشان در صرف وجوه تا آنجا که مقدور بود طبق خواسته حضرت عمل می کرد.
ایشان با اینکه به پول اهمیت نمی داد ولی در صرف بیت المال نهایت احتیاط را می کردند.»

همچنین در این رابطه حجت الاسلام باقر گلپایگانی از آیت الله گلپایگانی نقل کردند:
« چند روز پیش از تصادف مرحوم حجت الاسلام مهدی گلپایگانی یک فردی آمد پیش ما و عرضه داشت که حضرت صاحب الزمان علیه السلام فرموده اند:
« در این روزها خطری متوجه شما خواهد شد. برای برطرف شدن آن خطر این دعا را با خود داشته باشید. »
و دعایی به ما دادند. من سؤال کردم راجع به حاج آقا مهدی چطور؟
 در جواب فرمودند: در خصوص ایشان چیزی به من نفرموده اند.
بعد از چند روز حاج آقا مهدی تصادف کرده و جان باختند، ولی خطر از ما در تحت توجهات حضرتش مرتفع شد. »

دعای مستجاب

حجت الاسلام میرشاه ولد امام جماعت شهرستان ملایر نقل می فرمودند:
در یکی از بیمارستانهای تهران، پنج شش روز بود که در بخش «سی سی یو» تحت مراقبت بودم، وضع روحی و جسمی ام در شرائط فوق العاده نامناسبی بود.
در شب هفتم در عالم رؤیا دیدم که آیت الله گلپایگانی در کنار بسترم سجاده پهن کرده است و با حالت خاصی مشغول نماز و تهجد می باشد.
 تا از خواب بیدار شدم به خود گفتم من از این وضعیت وخیم شفا و نجات پیدا خواهم کرد. نماز و دعای ایشان در کنار بسترم، نشانی از استجابت این دعا است.
اتفاقاً آقای انصاریان مدیر انتشارات انصاریان به عیادت اینجانب آمده بود من خوابی را که شب دیده بودم کوتاه و فشرده برای او تعریف نمودم که چنین صحنه ای را در عالم رؤیا دیدم.
ایشان در بازگشت به قم این خواب را برای آقا بازگو کرده بود. آقا مکثی نموده و از آقای انصاریان پرسیده بودند:
« آن رویا در چه شبی بوده است؟ »
پاسخ دادند در فلان شب، آقا فرمودند:
« من در آن شب، افرادی را در قنوت نماز شب یاد کرده و نام بردم، یکی هم آقای میر شاه ولد بود... »

خاکِ پای عالم ربّانی!

آیت الله شیخ علی پناه اشتهاردی از علمای حال حاضر قم نقل می کنند:
« شهادت آیت الله سعیدی با فوت پدر همسر اینجانب مقارن شده بود.
به آیت الله گلپایگانی نامه نوشتم که فلان روز برای مجلس ترحیم پدر زنم تشریف بیاورید. ایشان فرمودند:
« به دلیل شهادت آقای سعیدی حالم خوب نیست. لذا بعداً خودم خدمت می رسم. »

در این مدت همسر اینجانب از درد شدید کمر رنج می برد، دچار بیماری کمر بود. بعد از پنج شش ماه آیت الله گلپایگانی  برای عرض تسلیت به منزل ما آمدند. بعد از اینکه ایشان از منزل رفتند به همسرم گفتم :
شما که از این بیماری رنج می بری مقداری نبات یا قندی می آوردید و به آقا می دادید تبرک کنند و می خوردید، شاید شفا پیدا کنید.
ایشان گفتند: من شفا یافتم و حالم کاملاً خوب است و بیماری از من مرتفع شد!
گفتم: چطور؟ مگر چه کردید؟
گفت: وقتی آقا وارد منزل شدند و نشستند نعلین آقا را برداشتم و به موضع درد کشیدم و از آن لحظه به بعد دیگر دردی احساس نمی کنم و درد رخت بربست.

این نشان از معنویت و ارتباط والای آیت الله گلپایگانی  با خدا و عالم بالا داشت  البته از این کرامات کم نیست و من نمونه ای از آن را به شیفتگان اهل بیت علیهم السلام عرض کردم. »

مجالس ذکر مصیبت در شرایط سخت حکومتی

ایشان محکم و استوار در عقیده و در حفظ کیان اسلام و مکتب اهل بیت(ع) بود، وجودش تجسم عینی کلام علی علیه السلام بود که فرمودند:
« المؤمن کالجبل، لا تحرکه العواصف:
مومن همانند کوه استواری است که وزش بادهای تند او را نمی لرزاند. »

در خفقان حکومت پهلوی ، یک سال شرائط جوری شد که در ایام فاطمیه حتی بعضی از مراجع هم مجالس روضه را تعطیل کرده بودند.
عده ای به آقا گفتند: آقا روضه نگیریم که عمال حکومت سوء استفاده می کنند و به بهانه آن شما را اذیت می کنند. ایشان فرمودند:
« باید روضه مان را همچون سابق داشته باشیم. به علاوه حالا که بیچاره و گرفتار هستیم باید بیشتر و با حال بهتری مجالس اهل بیت(ع) را برگزار کنیم که شاید خدا به برکت اهل بیت(ع) ما را از این مشکل نجات دهد! »
عرض کردند: آقا حالا که می خواهید روضه بگیرید، پس خودتان به مجلس تشریف نیاورید یا کمتر بیائید. آقا در جواب فرمودند:
« ما مردم را دعوت کنیم برای مجلس عزا و خودمان نیاییم اگر بلائی قرار است نازل شود ما هم با مردم هستیم. »
لذا مجلس روضه را همچون سابق برگزار کردند، و جمعیت زیادی در جلسه شرکت کرده بودند.
بعد ازظهر آن روز ساواک به منزل ایشان وارد شده و افراد دفتر را مورد ضرب و شتم قرار دادند.
بعد آمدند کنار اتاق شخصی ایشان، شیشه اتاق را شکستند و گاز اشگ آور به داخل اتاق انداختند که آقا به خاطر همین امر به اتاق کناری تشریف برده بودند.
به خاطر همین قضیه حال آقا و عیالشان وخیم شد و آنها را به بیمارستان منتقل کردند. جالب اینکه با اینحال آقا فردای همان روز روضه را برگزار کردند که البته افراد محدودی شرکت داشتند.

باز نقل کردند:
در ایام بمباران که اغلب مردم شهر را ترک کرده بودند. ایشان در قم ماندند و در این مدت هیچوقت به جای دیگری نرفتند.
چون خود را در پناه اهل بیت(ع) می دانستند. وقتی ایام فاطمیه فرا رسید. آقا فرمودند مجلس روضه می گیریم و مجلس را برگزار کردند روز سوم طبق سنوات قبل از منزل همراه هیئت عزاداری برای عرض تسلیت به حضرت معصومه(س) به حرم مطهر حضرت معصومه(س) مشرف شدند.
اعتقاد ایشان به اهل بیت(ع) عصمت و طهارت یک اعتقاد راستین و راسخ بود. نه تظاهر و خودنمائی  و به هر قیمتی در ترویج مکتب اهل بیت(ع) می کوشیدند.

حتی حاضر بودند در احیاء این مکتب خود را فدا کنند. خود ایشان نقل می کنند:
« در زمان مرحوم آیت الله حائری  بین علما صحبت بود که چه کنیم ایام عزاداری است و مجلس عزا نمی توانیم برگزار کنیم و مامورین اجازه نمی دهند مجلس بگیریم.

من گفتم در خانه ما بین الطلوعین مجلس عزا می گیریم و خودم هم منبر می روم و روضه می خوانم مجلس روضه را برگزار کردیم مرحوم آیت الله حاج شیخ عبدالکریم و آقا شیخ ابوالقاسم کبیر و دیگر بزرگان هم به مجلس مشرف می شدند و بنده خودم منبر می رفتم و روضه می خواندم. »

ارادت به علماء گذشته

جناب آقای محمد حسین فیض می گوید:
شب تولد حضرت زهرا سلام الله علیها( دوم آذر 1379) جهت تزریق آمپول و فیزیوتراپی خدمت ایشان مشرف شدم، ایشان مشغول قرائت قرآن بودند بعد از اینکه قرائت قرآن ایشان تمام شد من مختصری از زندگی نامه شیخ انصاری که در روزنامه کیهان نوشته شده بود تماماً برای ایشان خواندم.
در طول شنیدن داستان ایشان گریه می کردند بطوریکه خود من هم تحت تاثیر ایشان قرار گرفتم از شدت گریه قادر به درست ادا کردن کلمات نبودم.
در پایان ایشان فرمودند:
« در مورد شیخ انصاری حق مطلب ادا نشده ایشان خدمت زیادی به فقه شیعه نمودند. چه خوبست در مورد شخصیت این بزرگان مطالب بیشتر بنویسند و همگان باید این زندگی نامه ها را مطالعه و سرمشق زندگی خود قرار دهند. »

اهتمام به امور روحانیون

از آقای محمد حسین فیض نقل است که:
ایشان همیشه موقعی که از اوضاع بیمارستان (بیمارستانی که توسط خود ایشان تأسیس شد) سؤال می فرمودند، تاکید داشتند که از روحانیون و افراد مستضعف غافل نشوید. اگر روحانی به شما مراجعه کرد به همین اکتفا کنید که ایشان ملبس به لباس روحانیت است.
از ایشان سوال نکنید که آیا در این بیمارستان پرونده دارید، یا دفترچه درمانی این مؤسسه را دارید یا خیر. یا در کدام مدرسه درس می خوانید چون ممکن است که از شهرهای دیگر به بیمارستان مراجعه کرده باشند.

نسبت به درمان ایشان و خانواده شان کمال اهتمام بورزید و نگذارید که آزرده خاطر از بیمارستان بیرون برود. هر کدام از مسؤلین بیمارستان خدمت ایشان مشرف می شدند این سفارش را می فرمودند.

به شیخ عبدالکریم پناه ببرید!

حاج  باقر گلپایگانی (فرزند ایشان) می گوید:
مرحوم آقای حائری در مقابل جور و ستم حکومت پهلوی این توجه را داشتند که اگر می خواستند، سر و صدایی بکنند مبارزه شروع می شد ولی حالا به کجا منتهی می شد معلوم نبود.
از طرفی ایشان می فرمودند: من فعلاً در صدد بذرپاشی هستم، اگر بخواهم یک چنین کاری کنم [علیه رژیم پهلوی قیام کنم] این مختصر بذری هم که ریخته شده از بین می رود و این کار به منقرض شدن حوزه می انجامد و با سیاستی که آقای حائری داشت حوزه علمیه قم باقی ماند و پرورش یافت و بارور شد تا به پیروزی انقلاب منجر شد.

آقای گلپایگانی نقل می کردند:
« آیت الله  نور الله نجفی اصفهانی اعتقاد داشت که باید با رضا شاه مخالفت کرد، و عده کثیری از علماء ایران به رهبری آیت الله حاج آقا نور الله در قم جمع شدند و همه علیه رضا شاه به خاطر عمل نکردن رضا شاه به قانون اساسی قیام کردند.

ولی حاج شیخ از آنها استقبال نکرد و با نظریه آنان موافقت نکرد. من آنوقت در مدرسه فیضیه طلبه بودم. از یک طرف چون خلافکاریهای رضا شاه خیلی زیاد و آشکار بود  و شیخ {حائری} نظرش سکوت بود.

آقا نورالله و بزرگان دیگر اعتقاد داشتند که باید مبارزه کنیم. ما در حیرت بودیم که چه کار کنیم دنبال استاد باشیم، یا آقا نورالله؟ روی این جهت متوسل شدیم به آقا امام زمان علیه السلام و عرض کردیم:
« آقا تکلیف ما را مشخص فرمائید، که در این اوضاع چه باید بکنیم؟ »
در همین روز ظهر ماه رمضان در مدرسه فیضیه خوابیده بودم در عالم رؤیا دیدم لوحی در آسمان هست و بر آن نوشته:
« فاذا ظهر علیکم الفتن فعلیکم بالشیخ عبدالکریم:
هر گاه فتنه ها بر شما روی آورد به شیخ عبدالکریم پناه بیاورید و او را داشته باشید. »

از این جریان من فهمیدم که تکلیف چه می باشد. خواب ما را عده ای از آقایان به حاج شیخ نقل کرده بودند. وقتی که من خدمت حاج شیخ رسیدم حاج شیخ دم در منزل با لهجه یزدی به من فرمودند:
« اگر این خواب از خوابهای صادقانه باشد. باید پشت کرد و چماق خورد. »
هر کی هر چه می گوید: ما دم نزنیم و کار خودمان را انجام بدهیم. و من فهمیدم کار شیخ مورد تایید حضرت حجت(ع) می باشد و فعلاً مصلحت در این است. باید توجه داشت کار ایشان آنوقت کار مهمی بود و شیخ بهترین موضع را گرفته بود که سکوت کردن بود چون اگر ایشان مبارزه کرده بودند برای رضا شاه مهم نبود که بطور کلی حوزه را منقرض بکنند.

در این راستا آیت الله اراکی فرموده بودند:
« آنوقت یکی از نمایندگان قم برای من گفت که رضا شاه گفته بود اگر حاج شیخ عبدالکریم کوچکترین حرکتی می کرد. او را به جائی تبعید می کردم که عرب نی بیاندازد. »

باز آقای گلپایگانی فرموده بودند:
« ما پیش خود حساب می کردیم اگر حاج شیخ بعد از رضا شاه از دنیا برود، حوزه باقی می ماند. و اگر قبل از رضا شاه بمیرد حوزه امیدی برای بقایش نیست. اتفاقاً حاج شیخ قبل از رضا شاه فوت کرد و حوزه باقی ماند و بهتر هم شد.
ما آن وقت فهمیدیم که نگهدار حوزه کس دیگری هست. و اینجور نیست که ما نگهدار آن باشیم و من یقین دارم تا مادامی که ما خوب عمل کنیم حوزه نگهدار دارد.

تا زمانی که طلبه های ما طوری عمل نکنند که حضرت نظرش برگردد حوزه محافظ دارد. ولی خدا نکند که اعمال ما طوری باشد که نظر حضرت برگردد. »

فرزندم محمد رضا خانه ندارد!

یکی از علمای بزرگ که الان در قید حیات هستند و از مدرسین زاهد می باشند، می فرمودند:
آقای گلپایگانی اجاره نشین بودند و حدود 25 خانه عوض کرده بودند. بعضی از این خانه ها قضیه ای جالب دارد. یکی از خانه ها خانه ای است که آقا در باغ پنبه در اوایل زندگی شان اجاره کرده بودند.
وقتی آقا رفته بودند در کوچه های باغ پنبه برای پیدا کردن خانه، پیرزنی که در کوچه اسم آقا را می پرسند؟ آقا جواب می دهند: « سید محمد رضا. »
باز می پرسند از کجا هستید؟ آقا می فرمایند: « گلپایگانی »، پیر زن می گوید: آقا منزل ما در اختیار شماست.
خیلی اصرار می کنند که آقا در منزل او ساکن شود. آقا می پرسند مادر چرا اینقدراصرار می کنی که در منزل شما ساکن باشم.
پیر زن می گوید: دیشب خوابی دیده ام، که به خاطر آن خواب از صبح تا حالا منتظر « سید محمد رضا» بودم.
 دیشب مادرت فاطمه زهرا(س) را خواب دیدم، مرا به اسم صدا زد و فرمودند:
« فرزندم محمد رضا خانه ندارد و دنبال خانه می باشد خانه ات را به او بدهید.»
به خاطر این خواب از صبح منتظر شما هستم.

مجالس عزاداری امام حسین(ع) تعطیل بردار نیست!

باز ایشان می فرمودند:
« در دورانی که در مدرسه فیضیه حجره داشتم مصادف بود با حکومت پهلوی و مبارزه شدید با مجالس امام حسین علیه السلام من سخت نگران بودم و از کارهای پهلوی و تعطیل نمودن مجالس عزاداری امام حسین علیه السلام ناراحت بودم روزی در خواب دیدم ظرفی پر از آب است.
ناگهان مقداری تربت امام حسین علیه السلام در آن ریختند و آب شروع به جوشش کرد تا ظرف لبریز شد و همه جا را پر کرد.
از خواب بیدار شدم. و خوابم را چنین تعبیر کردم که نام امام حسین علیه السلام و مجالس عزاداری آنحضرت بار دیگر تجدید می شود و اوج می گیرد و موجش همه جا را پر می کند. »

 

گریه های امام زمان و وجوهات حوزه

باز ایشان فرموده بودند که:
« مرحوم حاج شیخ عبدالکریم (حائری) بدواً در اراک تأسیس حوزه کردند و بعد به قصد زیارت، سفری به قم نمودند.
در همان سفر بنا شد که در قم بمانند، همان وقت نامه ای به من مرقوم فرمودند: و در آن نامه، نوشته بودند: اگر ما در قم ماندنی شدیم شما هم به قم بیائید که نان و دوغی پیدا می شود و با هم می خوریم.
من در پی نامه ایشان حرکت کرده و به قم آمدم چندی گذشت تا ماه مبارک رمضان فرا رسید وضع مادی روحانیت و حوزه بسیار بد بود زیرا وجوه شرعیه به قم نمی آمد.

سیدی از اهل علم برای تبلیغ رفته بود. و خانواده اش دچار تنگدستی شده بودند. شخصی نزد من آمد و درخواست کرد که از آقای حاج شیخ عبدالکریم استدعا کنم که شهریه آن سید را بدهند.
من جریان را به آقای حاج شیخ محمد تقی بافقی که مقسم شهریه بودند. گفتم، ایشان گفتند: وجه کمی در دست است و اگر بخواهیم تقسیم کنیم نصیب و بهره هر یک از آقایان چیز کمی مثلاً دو قران خواهد شد.
روز هفدهم ماه مبارک رمضان بود که من در حجره خود در مدرسه فیضیه خوابیده بودم در خواب دیدم که با مرحوم آقای حاج میرزا مهدی بروجردی در همان حجره منتهی مقداری بزرگتر ـ رو به قبله نشسته ایم و دو چراغ هم در حجره روشن است ناگهان یک آقای محترمی را دیدم که آمد و رو به ایشان کرد و گفت: حاج میرزا مهدی حضرت رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم می فرمایند:
« به شیخ عبدالکریم بگو مضطرب نباش که بر اثر گریه های امام زمان، وجوه متوجه به حوزه قم شد. »

من از خواب، بیدار شدم جریان را برای حاج شیخ عبدالکریم نگفتم. لیکن برای مرحوم آقای حاج میرزا هدایت الله وحید گلپایگانی نقل کردم.
چندی بعد دوباره بعضی نزد من آمدند که برای گرفتن شهریه آن سید و رسیدگی به وضع خانواده اش اقدامی بشود و وضع آنان را به آقای حاج شیخ عبدالکریم برسانیم.

من قضیه را با آقای شیخ محمد تقی بافقی در میان گذاشتم. ایشان گفتند: بیا تا با هم به حضور آقای حاج شیخ برویم. با هم به منزل آقا رفتیم. اتفاقاً وقتی رسیدیم که ایشان می خواستند از بیرونی به اندرونی بروند.
ما را که دیدند فرمودند: کاری داشتید که اینجا آمدید؟ من گفتم وضع خانواده فلان آقا که برای تبلیغ رفته خوب نیست. شهریه او را می خواستم که به خانواده اش برسانم ایشان رو به آقای بافقی کردند و فرمودند: شهریه او را بپردازید.
آنگاه رو به من کرد و فرمود: خواب شما هم به ما رسید و از رؤیاهای صادقانه بود. و وجوه برای ما رسیده است. جالب توجه اینکه آقا فرموده بود برای ما جای سؤال بود که در این خواب از « حاج شیخ» به شیخ عبدالکریم خطاب کردند.
از خودشان سؤال کردیم، فرمودند: مکه من نیابتی است. »

امدادهای غیبی

بعد از فوت مرحوم آیت الله العظمی بروجردی خرج حوزه به دوش آیت الله العظمی گلپایگانی(ره) و دیگر مراجع افتاد.
سهم آیت الله گلپایگانی برای اداره حوزه هفتاد هزار تومان بود. ایشان پول شهریه را نداشتند و روی این جهت احتیاج به قرض پیدا کردند. و شهریه سه ماه را قرض کردند. تا اینکه فرمودند:
« روزی از مسجد حسین آباد برمی گشتیم، شخصی را دیدم که دنبال من بیرون آمد و مقداری پول به من داد.
اسم او را پرسیدم. فرمود «غیب علی»!
بعد پولها را شمردم، دیدم به اندازه مبلغی است که چند ماه قرض کرده ام بعد از این هم در امر شهریه وانماندم. »

عریضه به امام زمان (عج) برای رفع جنگ تحمیلی

مولف کتاب شیفتگان حضرت مهدی(عج) آقای قاضی زاهدی نقل می کنند:
در اواخر جنگ تحمیلی بین ایران و عراق در حالی که مرتب آتش و بمب بر سر مردم می بارید و مردم بی پناه به اطراف و دهات رفته بودند.
جمعی از مردم قم نیز به مسجد مقدس جمکران و اطراف آن پناه برده بودند. آیت الله گلپایگانی با جمعی از علماء و نزدیکان، به مسجد جمکران مشرف شدند تا با توسل و عرض ادب به ساحت مقدس حضرت صاحب الزمان علیه السلام برای رفع گرفتاری مسلمین مخصوصاً ایران اسلامی دعا کنند.
حقیر هم افتخار همراهی با ایشان نصیبم شد. ایشان عریضه ای را که برای حضرت نوشته بودند به بنده دادند که طبق دستور گِل بگیرم و با دعای مخصوص به خدمت حضرت حسین ابن روح در میان آب بیندازم.
 حقیر طبق دستور انجام دادم. و عرض کردم. آقا جان! امام زمان، این نامه از طرف مرجع عالیقدر آیت الله العظمی گلپایگانی است مردم در حالی که اطراف آقا را گرفته بودند، می گفتند: یا صاحب الزمان! حاجت آقا را امشب برآورده فرما و همه گریه می کردند و دعا می کردند.
فردا صبح شخص مؤمن و صالح و عالمی به منزل آمد و گفت: من خوابی دیدم ولی مفهوم آن را ندانستم تصمیم گرفتم پیش شما بیایم و جواب بگیرم.
گفت: در عالم رؤیا دیدم شخصی به من فرمود: به آقای گلپایگانی بگوئید: حضرت جواب شما را سه روز دیگر می دهند.
منتظر نتیجه بودیم. تا این که روز سوم اعلان آتش بس یک طرفه شد و جنگ تخفیف پیدا کرد و سرانجام جنگ تمام شد.

اثر دعای مؤمنین

حاج آقا جواد گلپایگانی از آیت الله بهجت نقل کردند که:
« بعد از اینکه آیت الله گلپایگانی از لندن مراجعت فرمودند، خدمت ایشان رسیدم. من و ایشان در اتاق تنها بودیم، ایشان برای من مکاشفه ای را بیان کردند و فرمودند:
« من مراحل بیماری، فوت و تشییع جنازه و محل تدفین خود را در این مکاشفه دیده ام. و خداوند مرا به برکت دعای مؤمنین شفا داد و من بعد از این سه سال دیگر عمر می کنم و بعد از خدمت شما مرخص می شوم. »
آیت الله بهجت همچنین اظهار داشتند:
آقا آن وقت محل فوت و تشییع در تهران و قم و دفن شدن در جوار مرقد استاد گرانقدرش آیت الله حائری  را نیز بیان فرمودند. »

آقا شفا گرفت!

دکتر باهر مسوؤل تیم پزشکی معالج آیت الله گلپایگانی( بودند. در مورد آقا بیاناتی دارند که ذیلاً می آوریم:
« روی هم رفته آقا فرد سالمی بودند، هم از نظر روحی و هم از نظر جسمی بطوریکه تا آخرین لحظه حیات که در خدمتشان بودیم نمازشان ترک نمی شد.
یادم هست که غروب سه شنبه قبل از بحرانی شدن حالشان در همان بیمارستان قلب شهید رجائی نماز مغرب را با صورت بسیار زیبائی خواندند.
در سال 1366 یک مرتبه در خدمت آقا به لندن رفتیم و آن موقع حال آقا بسیار نامساعد بود بطوری که دیابت گرفته بودند و عفونت مجاری ادراری تشدید یافته بود و یکسری بیماریهای دیگری که بر آن مضاعف شده بود که خوشبختانه پس از ورود به لندن حال آقا خوب شد و همه می گفتند « آقا شفا گرفت » که به حق هم همین بود چرا که در آنجا بعد از معاینات و آزمایشات دقیق پیشنهاد کردند که آقا احتیاج به درمان ندارد و آنها فقط درمان ساده ای را تجویز کردند.

وقتی هیأت در لندن بودند، فردی در خواب دیده بود که آقا شفا گرفته اند و یکی از بزرگواران که اکنون در مشهد مشرف هستند مرا خواستند و گفتند:
وقتیکه شما در لندن بودید همان شب اول خواب دیدم آقا روی تخت بیمارستان ایستاده اند و به شما می فرمایند:
« دکتر باهر من سالم شدم برای چه اینجا بمانم برویم قم. »

من از این عبارت بسیار متعجب شدم چرا که عیناً خود آقا شبی که در بیمارستان بستری شدند صبح روز بعد همین جمله را به من فرموده بودند.
مورد دیگر که آقا لندن تشریف بردند سه سال قبل از فوتشان بود که معایناتی بود که در ایران انجام گرفته بود و تشخیص داده بودند که تومور در ریه راستشان هست خوشبختانه این بار هم آقا پس از تعمقی گفتند:
«اینطور نیست» در لندن هم چنین تشخیص داده شده و لذا برگشتیم قم.

در مرضی که به فوت آقا منجر شد فرموده بودند:
« دکتر باهر حال من با دفعه های قبل فرق می کند. مثل اینکه دیگر باید بروم، شما هم از من دیگر خسته شده اید. »

دعای مکارم الاخلاق را بخوانید

نقل می کنند چند نفر از طلاب حجاز به حضور ایشان مشرف شده بودند. یکی از آنان صحیفه سجادیه ای را که با خود داشت به ایشان ارائه داد که گویا می خواست ایشان چیزی در آن بنویسند و توصیه ای بنمایند.
ایشان صحیفه سجادیه را باز کردند، صفحه اول دعای مکارم الاخلاق بود بعد به آن فرد فرمودند:
« هر روز و اگر هر روز نشد در هفته یک بار این دعای شریف امام زین العابدین علیه السلام را بخوانید. »

توجه و عنایات امام رضا علیه السلام

یکی از اعضای دفتر آقا نقل کردند:
« در یکی از سفرهای آقا به مشهد مقدس همراه آقا بودم. بعضی از آقایان طلاب و فضلای مشهد از آقای گلپایگانی درخواست شهریه کردند. ایشان فرمودند:
« من فعلاً ندارم مهمان حضرت رضا علیه السلام هستم اگر از طرف حضرت تفضّلی بشود من شهریه خواهم داد. »
سه روز بعد از این تقاضا اکثر خدمه حضرت رضا علیه السلام برای عرض ادب به حضور ایشان شرفیاب شدند، بعد از آنکه از خدمت آقا مرخص شدند، یک جوانی که لباس خدمه حضرت رضا علیه السلام در تنش بود، بسته ای که در روزنامه پیچیده بود آورد و گذاشت نزدیک آقا و رفت.
ما خیال کردیم که شاید مواد منفجره باشد، لذا من بسته را برداشتم و به کناری پرت کردم. که روزنامه پاره شد و مقدار زیادی پول از داخل آن به بیرون پخش شد.
آقا خودشان بلند شدند و در حالیکه گریه می کردند خودشان پولها را جمع کردند این مبلغ مقدار کل شهریه مشهد بود که ایشان پرداخت نمودند. »

همچنین ایشان در تابستان سال 1368 شمسی که مشهد مشرف بودند. معمولاً هر روز به حرم مشرف می شدند و گاهی در وقت شست و شو که حرم خلوت بود به حرم مشرف می شدند.
روزهای آخر به خاطر خستگی اصلاً صبح تصمیم به حرم رفتن نداشتند اما از آستان قدس رضوی زنگ می زنند و کسب اطلاع می کنند و مجدداً سر کشیک که از اخیار است و ارتباطاتی با ائمه طاهرین(ع) دارد. تماس می گیرد که مشغول شست و شو هستیم آقا تشریف بیاورند.
اتفاقاً راننده آقا نبود و نیم ساعت طول می کشد. مجدداً زنگ می زنند که اگر آقا تا یک ساعت دیگر هم تشریف بیاورند. حرم خلوت است اتفاقاً باز وسیله رفتن آماده نمی شود. باز زنگ می زنند که خدمت آقا عرض کنید اصرار من بی جهت نیست و از ناحیه حضرت امر شده است که شما را برای زیارت امروز دعوت کنم.
بالاخره آقا مشرف می شوند در بازگشت از مشهد آقا این جریان را نقل کرده و فرمودند:
« و اما بنعمه ربک فحدّث. »
 

عاشق امام رضا علیه السلام

آقا فرموده بودند:
« من در زمان حاج شیخ (حائری) به مشهد نرفته بودم. از استادم اجازه خواستم که به مشهد مقدس مشرف شوم، ایشان فرمودند:
تصور می کنم اگر مشرف شوید شاید نیازمند شوی و آن استغنائی که برای شما در این مرحله لازم است از دست بدهی.
به مرحوم حاج شیخ عرض کردم اینطور نیست. دو قطعه فرش که از ارث پدرم بوده است، فروخته ام و حدود 25 تومان پول دارم. (واقعاً ایشان چنان عشق و علاقه ای به امام رضا علیه السلام داشتند که حاضر بودند تمام سرمایه خویش را صرف زیارت حضرت رضا علیه السلام کنند.)
عازم مشهد شدم اول به تهران رفتم و در مدرسه مروی ساکن شدم در آن زمان دولت پهلوی عمامه از سر طلاب برمی داشتند و اجازه نمی دادند کسی بدون مجوز عمامه داشته باشد.
مگر اینکه از مدرسین حوزه علمیه باشد، در آن صورت جواز عمامه گذشتن به آنها می دادند. به تهران که رفتم جواز عمامه ام را فراموش کرده بودم ببرم.
رفتم خدمت حاج آقا روح الله (آقای خمینی) و جواز عمامه ایشان را گرفتم و به مشهد مشرف شدم و در آن سفر توجهات زیادی از حضرت مولانا علی بن موسی الرضا علیه السلام به من شد. »

در مورد خاطرات دوران جوانی خود، فرموده بودند:
« در آن زمان{ قبل از انقلاب } مردها و خانمها در داخل حرم با هم مخلوط بودند. روی این جهت نتوانستم به کنار ضریح مطهر مشرف شوم. به حضرت عرض کردم: که من هم دوست دارم ضریح مبارک را زیارت کنم ولی به علت دوری از گناه و مخلوط شدن با نامحرمان نمی توانم ضریح مطهر را زیارت کنم، اگر شما صلاح می دانید، عنایت کنید که من بتوانم ضریح مطهر را زیارت کنم، و دوست دارم شبی را کنار ضریح شما باشم.
جای نماز من در بالا سر بود، مشغول نماز بودم و شب سردی بود، و معمول بود که شبها مردم را بیرون می کردند و درها را می بستند. طبق معمول اول شب همه را از حرم بیرون کردند ولی کسی متعرض من نشد، درهای حرم را بستند.
من داخل حرم کنار ضریح ماندم و تا صبح در آنجا تنها بودم. وقتیکه درب حرم را باز کردند سر کشیک اول آمد، دید که من داخل حرم مشغول زیارت هستم.

با تعجب پرسید شما چه وقت آمدید، گفتم: از اول شب اینجا هستم. پرسید: رمز شب را دارید؟
گفتم خیر، پرسید: با اجازه چه کسی آمدید؟
اشاره به قبر حضرت کردم که با اجازه ایشان من اینجا ماندم. سپس با تعجب گفت: من چهل سال در این مکان شریف خادم هستم و تا به حال چنین اتفاقی رخ نداده است.
شما از درب دیگر خارج شوید برای تجدید وضو و با جمعیت وارد شوید که اگر این قضیه معلوم شود برای همه ما مسؤلیت دارد.»

جالب اینکه ایشان فرموده بودند:
« با اینکه آن شب، شب زمستانی بود و شب بلند بود و من قبل از غروب داخل حرم آمده بودم تا وقت صبح آنجا بودم ولی احتیاج به تجدید وضو پیدا نکردم. »
باز فرموده بودند:
« در آن شب هر حاجتی که خواستم برآورده شد. »
ولی دیگر نفرموده بودند که در آن شب چه عنایاتی به ایشان شد.

جوان پرهیزگار و زیارت پربرکت

ایشان نقل فرموده بودند:
« در آن روز{ زمان شاه} وضع حجاب زنها خوب نبود و من نگران بودم که شاید چشمم به نامحرم بیفتد لذا از سفر خود{به مشهد مقدس} ناراحت بودم و خیلی کم از حرم بیرون می آمدم و مواظب بودم که در بیرون چشمم به نامحرم نیقتد لذا سرم را پایین می انداختم و چشمانم را می بستم این حرکت ما توجه مردم را به خود جلب کرده بود و خودش یک حرکت تبلیغی بود.
روزی که از خیابان رد می شدم چند نفر مغازه دار تحت تأثیر این عمل ما واقع شدند و پیش من آمدند و گفتند: آقا شما که اینطور می کنید و اینقدر مواظب هستید، پس ما چه کنیم که مرتب با این زنان روبرو و طرف معامله هستیم؟
آن وقت آن نگرانی که از سفر داشتم برطرف گردید، زیرا دیدم بعضی{ از مردم } هم از حالات من متوجه به خدا و وظائف شرعی خود گردیده اند. »

به امام رضا علیه السلام شکایت نکنید

حاج آقا جواد گلپایگانی نقل کردند که:
خواهر مرحوم سید ابوطالب محمودی دیسک کمر گرفته بود و قادر به حرکت نبود. ایشان از عمل جراحی بسیار می ترسید. شبی همراه فرزندانش می آیند قم و مشرف به حرم مطهر حضرت معصومه(س) می شوند بعد از اینکه از حرم بیرون می آیند به سوی مسجد جمکران حرکت می کنند. فرزندانش می گویند: وقتی خواستیم به مسجد برویم چون مادرمان قادر به حرکت و راه رفتن نبود، ایشان در ماشین خوابید و ما به مسجد مشرف شدیم وقتی آمدیم دیدیم که مادرم از ماشین پیاده شده و دارد راه می رود.

گفتم خواهر، شما چرا پیاده شدید و راه رفتن برای شما خوب نیست. خواهرم گفت: من شفا یافتم و الان هیچ دردی ندارم!
و توضیح داد که: وقتی به حرم مشرف شدم سر قبر آقای گلپایگانی رفتم و بعد از فاتحه عرض کردم آقا اگر شفای مرا نگیری شکایت شما را به امام رضا می کنم. وقتی شما رفتید در ماشین خوابیده بودم در عالم رؤیا آقای گلپایگانی را دیدم که به من فرمودند:
« بلند شو که شما شفا یافتید. و دیگر نروی شکایت به امام رضا کنی. »

بیدار شدم احساس کردم که درد برطرف شده است. و من شفا گرفته ام.

سختیهای دوران کودکی

حجت الاسلام حاج آقای علوی نقل نمودند که:
ایشان در تاریخ (14/1/65) در رابطه با دوران طفولیت خویش فرمودند:
« در سن 5/2 سالگی آبله گرفته بودم مادر را از دست دادم. در خانه من و دو خواهرم با پدر زندگی می کردیم و دو خواهر دیگرم ازدواج کرده بودند. از آن تاریخ چیزی به خاطر ندارم.
لکن 6 ماه بعد در سن سه سالگی پدرم ازدواج مجدد کردند. زن پدر ما برای ما احترام خاصی قائل بودند. و نسبت به ما مهربان بود. یکی دیگر از همشیره هایم ازدواج کرد اما دست اجل در سن 9 سالگی پدر را نیز از ما گرفت. ( که گویا مردان بزرگ آینده باید در کوره حوادث آبدیده شوند)
من و خواهرم بدون پدر و مادر زندگی می کردیم. تا زن پدر بود باز هم خیلی مشکل نبود. زن بابا هم ازدواج کرد و من و خواهرم که سنی حدود 10 و 13 سال داشتیم تنها ماندیم (از آن دوران تلخ آنچنان با آه یاد می نمودند که گوئی هنوز تازیانه های حوادث را که در آن دوران یکی پس از دیگری بر ایشان وارد می شد احساس می کنند) پس از آن مردم صلاح دیدند که یکی از همشیره ها با شوهرش بمنزل ما بیایند و از ما سرپرستی کنند.
در این زمان همشیره کوچک هم ازدواج کرد. و از ما جدا شد و من تنها ماندم. ما تا پدر داشتیم محترم بودیم و عزیز بودیم بهر جا می رفتیم. لکن پس از فوت پدر وضع یتیم معلوم است.
اگر چه مردم ـ خویش و بیگانه ـ به ما احترام می کردند. من در آنجا به مکتب می رفتم پدرم برای من عمامه گذاشته بود و مریدان پدرم چون علاقه خاصی به او داشتند به ما هم اظهار محبت شدید می کردند. حتی در دهات اطراف هم محترم بودم لکن یتیم...

مدتی در گوگد به تحصیل اشتغال داشتم و سپس یکسال به گلپایگان رفتم لکن در سن 13 سالگی منطقه با گرانی و قحطی شدیدی روبرو شد. و آنچنان بیداد نمود که تعداد زیادی از مردم مردند.
در آن سال افراد کنار کوچه می نشستند. و استخوانها را با سنگ پودر می کردند و بدهان می ریختند. قیمت همه چیز ارزان شده بود، یک سینی بزرگ مسی را در مقابل یکچارک گندم می دادند.
هم وزن گندم و جو، قند و گوشت می دادند و ما چون زمین داشتیم. و من یکنفر بیشتر نبودم مقداری گندم داشتم که کمی هم بدیگران میدادم وقتی همشیره گندمشان تمام شد چون عیال وار بودند باغشان را با چند مَن گندم معاوضه کردند.
ولی پس از مدتی که باز محتاج شدند من باغ را بهشان پس دادم. مجدداً فروختند و تحصیل گندم کردند.
[بقدری مصیبت گرسنگی مردم ایشان را رنج داده بود که معظم له از هیچ مصیبتی چنان یاد نمی کردند.]

می فرمودند:
هنوز صدای همسایه خانه ما که جوان بود و در خانه ما می آمد و می گفت آسید محمد رضا کمی نان بده هنوز در گوشم هست .
خلاصه قبل از رسیدن وقت خرمن گندم ما هم تمام شد. مجبور شدم دو جریب زمین را مقابل 6 یا 12 کیلو گندم بفروشم. مردم علف بیابان می خوردند. پنبه دانه را بو می دادند و استفاده می کردند. جو و گندم نرسیده را می پختند و می خوردند. برای همین خوراکیهای مضر مردم مریض شده و می مردند.
مرا برای نماز میت می بردند کسی را قوت برای رفتن آن نبود. در این سال پس از رسیدن محصول گندم و کاشت مجدد راه اراک را در پیش گرفتم. چون استاد ما مرحوم آخوند ملا محمد تقی بر اثر گرانی نتوانسته بود در گلپایگان بماند به نزد مرحوم حاج سید حسن خوانساری رفته بود.
من هم 40 روز در خوانسار در مدرسه ایکه مرحوم میرزا محمد مهدی متصدی آن بود تحصیل کردم. آنجا نان و نفت طلاب را می دادند.
بعد از مدتی به طرف اراک حرکت کردم. تا خمین را بهمراه مردم محل آمدیم. گاهی سواره و گاهی پیاده می آمدیم. از خمین تا اراک را ده به ده تنهائی طی کردم. و گاهی لازم بود به تنهائی 4 فرسخ راه بروم و چه بسا از خطرات جاده می ترسیدم. ( گویی موسی وار باید از سرزمین تولد خارج شود تا دست تقدیر او را به چوپانی شعیب کشاند و سپس او را به وادی ایمن رهنمون سازد. )

به اراک که رسیدم چندان رونقی نداشت اول طلوع مرحوم حاج شیخ عبدالکریم بود. تا مدتی که تقریباً سطح را تمام کردیم و خارج می رفتیم حاج شیخ یک تومان به ما می داد اگر چه مخارج ارزان بود ولی کفایت نمی داد، با مشکلات فراوان و گران شدن ارزاق مجبور به قرض بودیم و گاهی موفق به گرفتن نان نمی شدیم و با مقداری مغز بادام و امثال آن سد جوع می کردیم.

ولی بحمدالله مدتی که ماندیم چون استعداد و ذوق تحصیلی ما مبرهن شد. مورد توجه طلاب قرار گرفتیم و مردم هم توجه می کردند. کتب قدیمی مورد نیاز را از قبیل جواهر آنجا تهیه نمودم.
تا آنکه حاج شیخ به قم آمدند و نوشتند نان جوی در قم پیدا می شود. ابتدا نوشتم نمی آیم بعد که ایشان ترتیب مسافرت و حمل اثاثیه را دادند و قرض های ما را هم پرداختند به قم آمدم و در مدرسه فیضیه حجره گرفتم.
در اینجا که ما از فضلاء به شمار می آمدیم در مقابل دیگران که یک تومان شهریه می گرفتند، حاج شیخ به من 3 تومان می داد.
زندگی می گذشت تا پس از ازدواج به خاطر عیال وار بودن باز در مضیقه شدید قرار گرفتم. و مرحوم حاج میرزا مهدی احتیاط می کرد که مبادا کسی بگوید به دامادش بیش از دیگران شهریه می دهد من هم اظهار نکردم.

با آنکه خودم مقسم نماز و روزه بودم. بالاخره مجبور شدم یکسال نماز 10 تومانی بخوانم. اگر چه بعد از آن به جهت احتیاط و وسوسه به دیگری هم دادم خواند. مشکلات مادی چنین بود ولی صبر کردیم. و خدا هم تفضل فرمود من هیچ کاری را مقدم بر درس نمی داشتم...».

جود علوی

فرموده بودند:
« روزی در صحن حضرت معصومه(سلام الله علیها) مردی آمد و یک تومان پول به من داد [آن موقع مبلغ زیادی بود.] خیلی بدهکار بودم و مضطر بودم.
در فکر این بودم که با این پول مقداری از بدهی های خودم را پرداخت کنم. با خود حساب می کردم که کدام یک از طلبها اولی است که اول پول او را پرداخت کنم.

در این فکر بودم که مردی آمد پیش من و عرض کرد محتاج و فقیر هستم و چیزی ندارم. ما تصمیم گرفتیم پنج ریال از آن پول را به او بدهیم. ایشان گفت به خدا قسم دیشب شام نداشتیم و بچه هایم گرسنه خوابیده اند ... روی این اساس من کل آن یک تومان را به ایشان دادم.
با اینکه خودم محتاج و مضطر بودم و از آن به بعد گشایش عجیبی در کار ما ایجاد شد و یک عنایتی شد. »

 

نکته ای عرفانی

ایشان در ایام رمضان بحث تفسیر داشتند و محور بحث، تفسیر شریف صافی بود روزی می فرمودند:
« اینکه خدا به حضرت موسی می فرماید:
« فاخلع نعلیک انک بالواد المقدس الطوی:
ای موسی نعلین خود را در بیاور که تو در وادی مقدس طوی هستی. »
بعید است که مراد از فاخلع نعلیک همان معنای ظاهری باشد. که خداوند دستور فرماید برای آمدن به وادی مقدس طوی کفش خویش در بیاور.
چون با توجه به اینکه حضرت موسی پیامبر بود باید متوجه این مطلب باشد. بلکه مراد این است که: ای موسی برای وصول به قرب خداوندی خود را از نعلین جدا کن. و مراد از نعلین پست و پائین باشد. یعنی چیزهای پست و پائین را از قلب خویش بیرون کن و به آنها دل نبند. »

شفا به برکت مادر سادات

حجت الاسلام محمد تقی وحیدی نقل می کنند:
« ایشان یکی از فقهائی بودند که اگر نگویم بی نظیر است باید بگویم کم نظیر بودند. مهمتر از این، جنبه معنویت ایشان بود.
آن روح باصفا و خلوص، در کمتر کسی دیده شده است. حتی در دوران کودکی هم وقتی به مکتب می رفتند مقید بودند که از زمینهای مردم عبور نکنند. ما علاوه بر اینکه از فقه ایشان استفاده کردیم، از کمال معنویت ایشان حداکثر استفاده را می بردیم.

ایشان دارای کشف و کراماتی بودند. بنده خودم پا درد شدیدی داشتم رفتم کنار قبر ایشان و متوسل به حضرت زهرا(س) شدم ـ چون می دانستم ایشان خیلی به مادرشان حضرت زهرا(س) علاقمند هستند ـ و قسمشان دادم به مادرش حضرت زهرا که مرا شفا دهند. رفته رفته از همان روز پا درد من بحمدالله از بین رفت و تا حال دیگر پا درد ندارم. »

عیادت علماء گذشته

حاج آقا گلپایگانی نقل می کردند:
در روزهای آخر عمر شریف آقا ما برای خاطر اینکه روحیه آقا باز شود. ظهرها کل خانواده را می آوردیم و در بیت و کنار آقا نهار می خوردیم.
در هفته آخر که دوشنبه اش حال آقا به هم خورد آقا مشغول غذا خوردن بودند که ناگهان دست از غذا کشیدند و شروع کردند به گفتن « لا اله الا الله » و مکرر می گفتند: « انا لله و انا الیه راجعون »
تقریباً چند دقیقه ای سکوت بر مجلس حکمفرما شد، و این قضیه همه را شگفت زده نمود. لذا من از آقا سوال کردم: آقا برای چه کلمه استرجاع را بر زبان آوردید؟ و چرا مکرر « لا اله الا الله » زمزمه می نمودید؟ و سر اینکه دست از غذا کشیدید چه بود؟
فرمودند:
« همین الان تمام علمائی که با آنها ارتباط داشتم، آقای کبیر، آقای فیض، آیت الله حاج شیخ عبدالکریم، مرحوم آیت الله بروجردی، مرحوم سید ابوالحسن اصفهانی ... ، و همه رفقا که رحلت فرموده اند، از در هال آمدند داخل، سلام کردند، و از در ایوان خارج شدند و رفتند. »

من خدمت آقا عرض کردم: آقا چون شما بقیه السلف هستید اینها همه متوقع هستند و نیازی به دعای خیر شما دارند، روی این جهت خدمت شما آمده اند، که انشاء الله موجب طول عمر شماست. در جواب فرمودند:
« شما دلتان را به این چیزها خوش کنید، آفتاب عمر من در حال افول است.»

التفات اهل بیت(ع) به مجالس عزاداری

رسم مرحوم آیت الله  گلپایگانی بر این بود که در طول سال در روزهای پنج شنبه مجلس روضه خوانی در منزل برگزار کنند و هیچ وقت حاضر نبودند این مجلس ترک شود.
حاج آقا باقر گلپایگانی در این خصوص می گوید:
در مورد برگزاری این مجلس خود ایشان در عالم رؤیا دیده بودند که به ایشان می فرمایند، شما در روزهای پنجشنبه مجلس روضه برقرار نمائید و آقای سید حسین عیون ـ یکی از منبریهای بااخلاص ـ را دعوت نمائید و سه شاهی (یک ریال و نیم) به ایشان بدهید.
این مجلس از آن پس همیشه دائر بود. در یکی از روزهای پنجشنبه در اوائل انقلاب بخاطر تظاهرات و راهپیمائی مجلس تشکیل نشده بود. شخصی در عالم رؤیا دیده بود که حضرت معصومه تشریف آوردند و به حاج محمد بطحائی رو کرده و فرمودند:
« به آقا بگوئید ما آمدیم ولی روضه تعطیل بود. »

این مطلب عظمت و احترام مجالس عزاداری اهل بیت علیهم السلام را می رساند که خودشان توصیه به برگزاری آن می کنند، و در آن حاضر می شوند.

مخفی نماند عادت ایشان در برگزاری مجالس روضه بر این بود که حتماً باید منبری دعوت شود. و تنها به مداحی و نوحه سرائی اکتفا نمی کردند.

صلوات افضل است یا لعن؟

یکی از آقایان نقل می کند، زمانی برای بنده سؤالی پیش آمد که صلوات بر اهل بیت علیهم السلام افضل است یا لعن بر دشمنان اهل بیت.
در خواب دیدم که در محضر آیت الله گلپایگانی  هستم، آقا مشغول جواب دادن به نامه های سؤال کنندگان می باشد. نامه ای آوردند و قرائت کردند، سؤال شده بود، صلوات افضل است یا لعن؟
آقا فرمودند:
« لعن بر دشمنان اهل بیت افضل است از صلوات بر اهل بیت علیهم السلام.»
از خواب بیدار شدم و به محضر ایشان مشرف شدم، و خواب خود را ذکر کردم، ایشان مطلب را تصدیق فرمودند. و در ضمن گفتند:
« شما این خواب را برای دوستان حضرت زهرا(س) نقل کنید. »

رویای صادقه

از آیت الله محمود علومی یزدی نماینده مرحوم آیت الله  گلپایگانی در استان  یزد نقل است که در ایام تابستان 1378 شمسی، در یکی از ییلاقات استان یزد بودم روزی یکی از روحانیون که در بافق یزد ساکن است به دیدنم آمد گفت من آمده ام خوابی را که از مرحوم آیت الله گلپایگانی دیده ام آن هم سه مرتبه پشت سر هم و همه به یک کیفیت برای شما بگویم و بروم.
آن شخص خواب خود را چنین بیان کرد: مرحوم آقا را سه بار در خواب دیدم که هر سه دفعه فرمودند:
« سلام مرا به حاج شیخ محمود علومی برسانید و بگوئید تا یک ماه بیماری بر شما عارض می شود، که مدتی بعد آن بیماری برطرف می گردد. ولکن در طول مدت بیماری و کسالتتان این ذکر را مرتب زمزمه کنید:
« یا الله المحمود فی کل فعاله » »
آقای علومی افزودند:
یک ماه بعد احساس ضعف درونی و ناراحتی در قسمت کلیه کردم که منجبر به عمل جراحی شد.
در تمام این مدت این دستورالعمل آقا را انجام می دادم. و بیماری مرتفع شد.

بر کشتی حسین ( ع ) نشستیم و رستیم!

در شب فوت آقا شخصی در خواب می بیند که یک جای وسیعی است و آب همه جا را فرا گرفته است و باران شدیدی می بارد. و همه گرفتار غرق شدن هستند، و گویا این جریان تصویری از مرگ و قیامت است.
مرحوم آیت الله گلپایگانی هم آنجا هستند. آن شخص از آقا سؤال می کند شما چه کردید و چگونه نجات یافتید؟ ایشان فرمودند:
« ما بر کشتی حسین ( ع ) نشستیم و رستیم. »
این جواب زحمات ایشان در دربار امام حسین و کوشش وی در زنده نگه داشتن نام امام حسین علیه السلام می باشد. و اثرات همان اشکهای خالصانه ای بود که در مصیبت جدش از چشمان مبارکشان جاری شده بود.
همچنین یکی از آقایان نقل می کند:
شب قبل از رحلت آیت الله در عالم رؤیا دیدم که یک قبری در داخل ضریح حضرت امام حسین می کنند.
سوال کردم این قبر برای کیست؟ گفتند قبر آیت الله گلپایگانی است پرسیدم مگر ایشان فوت کرده اند؟ گفتند آری، قرار است در اینجا مدفون شوند.

زیارت شهدای بدر

از حجت الاسلام شیخ الاسلامی نقل است:
آیت الله گلپایگانی در سفر حج، وقتی به مدینه منوره مشرف می شوند. هنگام عبور از بدر، فراموش می کند که قبور شهدای بدر را زیارت کنند وقتی به ایران مراجعت می کنند، شخصی خدمت آقا مشرف می شود و می گوید: شما در مدینه به زیارت شهدای بدر نرفتید؟
 آقا فرمودند:
« نه، چطور مگر! »
آن فرد می گوید: من در عالم خواب یکی از شهدای را بدر را دیدم که گفت آیت الله گلپایگانی از همه دیدن کرد و به دیدن شهدای بدر نیامد.
ایشان در پی این خواب کسی را اجیر می کنند که به مدینه منوره رفته و از جانب ایشان شهداء بدر را زیارت کند.
 

بازدید کنندگان :

Last Update : 9/1/2007 18:40:40

فضائل اخلاقی

به گفته آیت الله خرازی:
« آیت الله گلپایگانی در مساله صیانت نفس، حفظ دین، مخالفت هوای نفس، و اطاعت از اوامر الهی ایشان شاخص و اسوه بودند.
فضائل اخلاقی ایشان در حدی زیاد بود که جزء اسوه های معروف حوزه علمیه بودند. که توصیف فضائل اخلاقی ایشان می تواند حوزه های علمیه را به طرف خودش جذب و جلب کند. و به ایشان در آن فضائل و اخلاقیات عالی و مکارمی که ایشان داشتند اقتدا کنند. »

آیت الله سید علی میلانی می گویند:
« ایشان از کسانی بود که وقتی انسان با او ملاقات می کرد بوی اهل بیت(ع) را از ایشان استشمام می نمود. و به یاد ائمه طاهرین می افتاد. هر وقت با ایشان ملاقات می کردم آرامش روحی عجیبی برایم دست می داد. »

معلم اخلاق

قوله تعالی:
« و انک لعلی خلق عظیم. »
خداوند تعالی پیامبرش را به حسن می ستاید و می فرماید که به راستی تو دارای خلق نیکو می باشی. و همین اخلاق نیکو بود که مردم را بر پیرامون تو جمع کرد و اگر تو فقط غلیظ القلب بودی مردم از گرد تو پراکنده می شدند. پس معلوم می شود خلق نیکو در پرورش مردم و هدایت آنها نقش مهمی دارد. و کسانی که در این گونه امور وارد می شوند باید متخلق به اخلاق پیامبر شوند.

فرزندشان حاج آقا جواد گلپایگانی در مورد اخلاق پدر می گوید:
« طرز برخورد ایشان با مراجعه کنندگان طوری بود که برای همه حتی برای افراد کوچک خانواده احترام قائل بودند و در آن موقعی که پایشان درد نمی کرد اتفاق نیفتاد که من مشاهده کنم کسی وارد اتاق شود و ایشان به احترام او بلند نشوند و احترام نکنند. و قضیه ای را از ایشان یاد دارم؛ در سنین کودکی بودم، ایام عاشورا طبق معمول در منزلمان روضه خوانی بود.
مرحوم والد در کنار دری می ایستاد و به مردم احترام می کردند روزی دیدم مرد نابینائی وارد شد و آقا تمام قد برای او بلند شدند. روزهای بعد هم آن مرد نابینا می آمد و ایشان در برابر او بلند می شدند و احترام می کردند.
روزی به آقا عرض کردم: این مرد که می آید نابیناست و نمی بیند که شما در برابرش بلند می شوید.
فرمودند: « مردم که می بینند من از این شخص نابینا احترام کردم. او مؤمن است و مؤمن را باید احترام کرد. »

ایشان در زندگی خانوادگی خود به کودکان بسیار محبت می ورزید حتی امر کرده بودند شیرینی و شکلات تهیه شود و در کمد کنار تخت ایشان گذاشته شود و هنگامی که کودکان و خردسالان به حضورشان آمدند ولو با زحمت در کمد را باز کرده و کودکان را با آن تنقلات شاد می کردند. »

حجت الاسلام شیخ الاسلامی می گوید:
« ایشان بسیار مهربان و خوش اخلاق بودند. با شاگردانشان بسیار مهربان بودند. روزی یکی از طلبه ها در سر درس اشکال کرد، آقا ناراحت شد و با عصبانیت با وی برخورد کرد فردا به من گفت که آن طلبه را نزد ایشان ببرم وقتی نزد ایشان بردم دل ایشان را بدست آورد و یک قبا به وی دادند.

بسیار مؤدب بودند. اگر کسی نزد ایشان می رفت فوراً عمامه به سر می گذاشت نزد کسی پای خویش را دراز نمی کرد. روزی پیش ایشان رفتم فوراً پایش را جمع کرد عرض کردم آقا راحت باشید، فرمودند راحتی من در این است.

در تمام مراحل مؤدب به آداب الهی بودند. یکی از مقررین درس ایشان یک جائی مطلبی را از متقدمین نقل کرده بود و نوشته بود که این مطلب را کسی گفته که لاعلم له(یعنی علم ندارد). ایشان پس از ملاحظه نوشته، فرمودند:
« این تقریر درس من است؟ »
گفت: آری. آقا فرمودند:« این عبارت را حذف کنید که از لحاظ ادب خوب نمی باشد. »

مجسمه ورع و تقوا

در مورد تقوای ایشان نقل شده :
« از ویژگی های ایشان که او را در میان سایر اقرانش ممتاز کرد، مراتب تقوی، پارسائی، اخلاص، وارستگی، بی تکلفی، سادگی و بی آلایشی و اینکه یک پارچه اخلاص و معنویت بود.
هر کس چند دقیقه ای با ایشان معاشرت و مجالست می کرد، به خوبی اینها را لمس می کرد. این قیافه نورانی و معنوی ایشان الهام بخش اخلاص و تقوی بود. وقتی سخن می گفتند محور فرمایشاتشان همین مسائل بود. »

و به گفته آیت الله طاهر شمس:
« آیت الله گلپایگانی از معدود افرادی بود که ملکه نفسانی در او بارور شده بود و حتی در امور عادی روزمره چه رسد به امور شرعی و اقدامات سیاسی تمام سعی خود را بر این معطوف کرده بود که وظیفه خود را انجام بدهد و در تمام امورات خدا را راضی نگه بدارد فلذا بالاترین خصیصه ارزنده ایشان همین مراقبت نفسانی بود و همین عامل نفوذ در قلوب مردم شده بود. »

حسن ظن

امام علی علیه السلام فرمودند:
« افضل الورع حسن الظن: حسن ظن، بالاترین ورع و پرهیزگاری است. / غررالحکم ص 220 »
در زمان آیت الله بروجردی  گاهی ایشان برای ملاقات آقای بروجردی می رفتند. و احیاناً مدتی معطل می شدند تا مرحوم آقای بروجردی از اندرونی تشریف بیاورند در این رابطه به مرجع بزرگ عرض شده بود که این توهین به شماست که مدتی در انتظار بنشینید تا آقای بروجردی بیرون بیایند.
ایشان فرموده بودند: « هیچ توهینی نیست، این چه توقعی است که من داشته باشم تا من رفتم ایشان از اندرون بیایند، شاید همان لحظه احتیاج به تجدید وضو دارند. »

ادر رابطه با حسن ظن ایشان نقل می کنند که در ماه ربیع الاول سال 1408 قمری طلبه جوانی به حضورشان آمد. و چون دو ماه خانواده اش نبودند و او شهریه عیالواری  گرفته بود.
مقدار اضافی شهریه را آورده بود و تقدیم ایشان کرد. آقا وجه را گرفته و بعد به او برگردانید.
سپس به خادم خود امر فرمودند؛ که وجه دیگری به آن طلبه بدهید و جالب است که این وجه دو برابر و نیم وجهی بود که آن طلبه آورده بود.

آقای کریمی جهرمی نقل کردند:
« یکی از مقلدین ایشان از اهواز به حضور آقا نامه نوشته بود و اجازه خواسته بود که مقداری از سهم مبارک امام علیه السلام را در اهواز به مرحوم حجت الاسلام انصاری که از وابستگان  مرحوم شیخ مرتضی انصاری(ره) بود بپردازد.

آقا به اصحاب خود فرمودند که بنویسید، ثلث یا نصف سهم (تردید از بنده است) به ایشان بپردازید.
این جانب که سابقه آقای انصاری را می دانستم به مناسبت، گزارش کوتاهی از فضل و کمال و تقوی ایشان را به عرض رساندم. ایشان بلافاصله فرمودند :
« پس بنویسید: تمام سهم امام را به ایشان بدهد و لازم نیست که به اینجا بفرستد. »

تندیس اخلاص

در حدیث قدسی وارد شده است که خداوند جل و علا می فرماید:
« الاخلاص سرّ من اسراری استودعه قلب من احبه من عبادی:
اخلاص سرّی از اسرار من است که آن را فقط در قلب بندگان محبوبم قرار می دهم. »
ایشان هم به حکم آیه شریفه:
« ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله:
اگر خدا را دوست می دارید از من [رسول خدا] تبعیت کنید که در این صورت محبوب خدا می شوید. »

در جریان زلزله مهیب و مخرب قیر و کارزین از نواحی شیراز و جهرم، ایشان برای همدردی و اعانت مردم بلا دیده وجهی را به وسیله یکی از بستگان خویش به جهرم فرستاده بودند تا بوسیله نماینده خویش مرحوم آیت الله حق شناس در میان مردم توزیع شود. و تأکید می کنند که مواظب باشید منتشر نشود و جرائد و روزنامه ها متوجه نشوند که این مبلغ از طرف ما می باشد که بخواهند بنویسند.

روزی حجت الاسلام گلزاری یکی از روحانیون شهرستانها را محضر آقا آورده بود که گویا دچار مشکلی بود تا آقا به ایشان کمک کنند.
آقای گلزاری گفتند که ایشان امام جمعه موجهی می باشند و در اول منبر مسأله می گویند و مروج مذهب اهل بیت(ع) می باشند و مقداری از محسنات ایشان را ذکر می کرد و مرحوم آقای گلپایگانی مشغول شمردن پول بودند که به ایشان دهند تا اینکه آقای گلزاری گفتند: ایشان در منبر از شما هم تعریف و تمجید می کنند.
تا این را گفت آقا پولهایی را که شمرده بود کنار گذاشت و فرمود:
« اخلاصم را به هم زدی . »
و آن پولها را به ایشان نداد و مقدار مختصری به ایشان کمک کردند.

حجت الاسلام ایلامی از علمای نجف بود.
از طرف آقا به شهرستان ایلام برای تبلیغ و ترویج مکتب اهل بیت(ع) رفته بود. بعد از مدتی آمدند خدمت آقا و عرض کردند:
آقا من دیگر نمی خواهم بروم ایلام، چون بنده دروس شما را ندیده ام و اعلمیت شما برایم محرز نشده است. لذا وقتی آنجا مردم در رابطه با تقلید به من مراجعه می کنند من آیت الله خوئی(ره) را پیشنهاد می کنم.
من از اینکه از طرف شما آنجا باشم و هزینه ام از جانب شما تأمین شود ولی دیگری را تبلیغ کنم راضی نیستم.
آقا فرمودند:
« من که تو را نفرستادم آنجا مرا تبلیغ کنی! من شما را فرستادم که بروی دین خدا را تبلیغ کنی که مردم دین دار باشند. حتی اگر بخواهی پول می دهم رساله آقای خوئی را بخری و ببری آنجا بدهی به مردم تا مردم دیندار شوند.»

زمانی به ایشان عرض شد:
عده ای، مردم را از تقلید شما بر می گردانند. ایشان در جواب فرمودند: « ان شاء الله یدافع عن الذین آمنوا » و به این جمله از کلام الهی اکتفا کردند و دیگر چیزی نفرمودند.

در بازگشت ایشان از سفر لندن سید محترمی قطعه شعری که در مدح ایشان سروده بود در محضرشان قرائت کرد آقا بلافاصله گفتند:
« اللهم اغفر لی ما لا یعلمون و لا تواخذنی بما یقولون:
خدایا بیامرز انچه را که اینها از من نمی دانند و مرا به آنچه درباره ام می گویند مواخذه مکن. »
آن شخص وقتی این جملات را شنید عرض کرد: آقا ما از چهل سال قبل، ارادتمند شما بوده ایم و اخلاص به شما داشتیم. ایشان فرمودند:
« خوب وظیفه شما آن و وظیفه من هم این است که این را بگویم. »

باز نقل است که فردی از روحانیون در زمان آیت الله حکیم از شیراز خدمت آقا مشرف شد، و عرض کرد آقا من مردم را از تقلید آیت الله حکیم به تقلید شما برگردانده ام! این فرد انتظار داشت که مورد تشویق آقا واقع شود. ولی آقا به شدت ناراحت شده و فرمودند:
« من راضی نیستم و باید همه آنها را به تقلید آقای حکیم برگردانید. »

و فرمودند:
« مردم را در تقلید هرزه نکنید. طوری نکنید که مسأله تقلید بین مردم قداست خود را از دست بدهد. و بر شماست که تمام آنها را به تقلید آقای حکیم برگردانید. »

باز در این مورد نقل کردند که بعد از آنکه مرجعیت آیت الله اراکی(ره) مطرح شد. ایشان اظهار خوشحالی کرده و فرموده بودند:
« الحمدالله که از وجود ایشان هم در حوزه ها استفاده می شود، ما در ذهنمان دغدغه ای بود که چرا از وجود حضرت آیت الله اراکی در حوزه استفاده نمی شود. »

بعد از فوت امام مسئولین شورای مدیریت حوزه راجع به مخارج حوزه خدمت ایشان رسیده و اظهار کرده بودند که مخارج حوزه هر ماه پنج میلیون تومان می باشد که در صورت امکان حضرتعالی تقبل کنید. آقا در جواب فرموده بودند:
« پرداخت این مبلغ برای من مشکل نمی باشد و این مبلغ الان مهیاست، ولکن شما خدمت حضرت آیت الله اراکی برسید و ایشان را در کارهای حوزه دخالت دهید هر مقدارش را که ایشان تقبل کردند بقیه اش را من می دهم . »

آیینه تواضع

قال الله تعالی:
« و اخفض جناحک لمن اتبعک من المؤمنین. »
خدای تعالی به خاتم الانبیاء محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید:
با مؤمنین و کسانی که تابع تو هستند با مهربانی رفتار کن و با نهایت تواضع و فروتنی با آنها برخورد کن.
و قرآن این سجیه را از علائم مؤمنین می شمارد و در مورد مؤمنین می فرماید: « عباد الرحمن الذین یمشون علی الارض هوناً »
مرحوم آیت الله گلپایگانی در پاسخ به فردی که از خدمات ایشان تجلیل کرده بود فرموده بودند:
« ای بابا من دیگر هشتاد سال از عمرم می گذرد و حکم اعدامم از درگاه الهی صادر شده است و دیگر هر چه بمانم مهلت و ارفاقی است که نسبت به یک اعدامی در نظر می گیرند و اگر اینکارها برای خدا نباشد ذره ای برایم ارزش نخواهد داشت. »

حاج باقر گلپایگانی در مورد برخورد ایشان با مردم چنین توضیح می دهند:
« ایشان در برخورد با مردم و مراجعه کنندگان بسیار خوش اخلاق بودند به گونه ای که هر کس با نخستین برخورد شیفته ایشان می شد. گاهی که برخی از مراجعه کنندگان به خاطر داشتن مشکلاتی ناراحت بودند، وقتی خدمت ایشان می رسیدند با کیفیت برخورد خوب ایشان آرامش و نشاطی وصف ناپذیر به آنان دست می داد.

ایشان سعی داشتند کسی با ناراحتی از منزلشان بیرون نرود. به هر مراجعه کننده ای به گونه ای رضایت بخش پاسخ می داد.»

نقل است که :
شخصی با مرحوم حجت الاسلام شاکری، برخوردی پیدا کرده بود و خواستار این شد که خدمت آقا برسند، ایشان وقتی خدمت آقا رسید با صدایی بلند شروع کرد به اعتراض کردن و از آقای شاکری شکایت کردن که او به من اهانت کرده و بر من توهین نموده آقا با خوشرویی سؤال کردند چه کرده؟
 ایشان گفت با مشت به سینه ام زده است آقا با اخلاقی پسندیده فرمودند: دیه با عاقله است، شما بیائید و بجای آن، یک مشت در سینه من بزنید، که آن شخص از گفتار و رفتار خودش پشیمان گردید و دست آقا را بوسید و مورد عنایت و لطف آقا قرار گرفت.

حاج آقا باقر گلپایگانی نقل کردند:
در روزهای آخر عمر آقا رسم بر این بود که یکی از اعضاء خانواده شب کنار آقا می ماند، ولی من هم شب به آقا سر می زدم، در یکی از شبهای آخر عمر شریفشان ساعت 2 نصف شب آمدم به آقا سر بزنم دیدم که آقا نشسته اند، عرض کردم، آقا چرا نمی خوابید؟
فرمودند:
می خواهم برای تجدید وضو بروم. سؤال کردند: چرا شما نخوابیده اید. عرض کردم آمدم تا به شما سر بزنم.
آقا را بردم وضو گرفتند، بعد از وضو گرفتن که آقا را می آوردم به طرف هال فرمودند: « من بابا نداشتم که خدمت کنم، ولی برای تو هم بابای پر زحمتی بودم. »
عرض کردم آقا، برای من افتخار است که خدمت شما کنم، و در خدمت پدر و مرجع شیعه باشم.
افتخار می کنم که دستم به بدن شما می رسد .. فرمودند:
« حالا دیگر ماندنم برای شما زحمت است حالا دیگر باید رفت. »

صبر جمیل

در تمام مراحل زندگی دارای ملکه صبر بود و تسلیم تقدیر الهی بودند. به راستی صبر ایشان در هنگام درگذشت فرزندشان حاج آقا مهدی گلپایگانی همگان را به شگفت واداشته بود.
 ایشان در این مصیبت دردناک با یک دنیا آرامش و وقار بر جنازه فرزندشان نماز خواندند  و تسلیم مقدرات الهی شدند.
برخی از علماء و بازاریان تهران برای عرض تسلیت به حضور ایشان آمده بودند مرحوم ابوالقاسم اسلامی به عنوان سخنگوی آنان، گفت:
« زمانی که مرحوم آیت الله میرزا عبدالعلی تهرانی جوان خویش را از دست داده بودند فرموده بودند:
دعا کنید خداوند مهرش را از دلم بیرون کند. اکنون ما دعا می کنیم و شما هم دعا بفرمائید که خدا مهر این فقید را از دلتان خارج کند. آقا در جواب آنها فرمودند:
« لیکن من می گویم دعا کنید خدا مهر او را در دلم بیشتر کند تا مصیبت او در دلم بیشتر اثر کند. و صبر کنم تا خدواند اجر و ثواب بیشتری به من عطا کند. »
و فرموده بودند:
« خدایا نه تنها ناراحت نیستم بلکه ممنون و شاکرم که فرزندم در راه تو جان باخت. »

در جریان فوت فرزندش حاج سید مهدی گلپایگانی  ، وقتی آقای اشراقی داماد امام خمینی آمده بود برای عرض تسلیت به امام  گفته بود:
از صبر ایشان تعجب کردم که خیلی بر خود و اعصاب خود مسلط است.

عالم بزرگوار جناب آقای کریمی جهرمی نقل می کردند:
« روزی در ایام بیماری آقا به دیدن ایشان رفتم دیدم دانه هائی از دست و سینه آقا بیرون آمده است وقتی احوالشان را پرسیدم فرمودند:
« این درد به اتفاق پزشکان از شدیدترین دردهاست، اما این درد هم، شکر دارد. زیرا یا کفاره گناهان است که باید شکر کرد به آخرت نیافتاد. و یا ترفیع درجه می باشد که این هم شکر دارد. و در هر حال جای شکر است و الحمدالله علی کل حال. »

عزم آهنین

 حجت الاسلام احمدی گلپایگانی که مدتی شاگرد ایشان بود، در مورد ایشان نقل می کند:
ایشان در بین علماء خیلی خوش برخورد و پرحوصله بود، و شجاعت و تحمل عجیبی داشت. و با همین صبر و حوصله بود که توانستند خیلی از بحرانهای شدید را که برای تخریب ایشان مهیا شده بود پشت سر بگذارند.
در مسیر و هدف الهی خویش ثبات قدم عجیبی داشت. و روی همین اساس تند بادهای حوادث نتوانست ایشان را از طی مسیر باز دارد.
 روزی فرزند آخوند ملا محمد تقی گلپایگانی به ایشان گفته بود: آقا تا کی می خواهید پای آخوندی بایستید، و در حوزه باشید، بهتر است که دیگر فکری کنید. تا کی می خواهید با این وضع زندگی کنید؟
آقا در جواب فرمودند:
« اگر ببینم زندگی من به این اداره می شود که بروم هر روز دو ساعت در حمام لنگ بیندازم، همین کار را می کنم ولی از آخوندی بیرون نمی روم...!»

خوف از خدا

یکی از کسانیکه از مرگ و حساب واقعاً می ترسید ایشان بودند و وقتی که برای کسی نماز میت می خواندند حالشان تغییر می کرد و چه بسیار اتفاق افتاد که پس از خواندن نماز میت چند روز تب می کردند.
وقتی نماز امام  را خواندند در ضمن نماز گریه کردند. بعد فرمودند:
« نگاه کردم که با آنهمه ابهت و منزلت، چگونه روی خاک قرار گرفته است. »

در فوت مرحوم آیت الله نجفی در مشهد بودند، به حرم مشرف شدند گریه فراوانی کردند و عازم برگشت به قم شدند که نماز بخوانند، شب خونریزی شدیدی از مجرای تنفسی شروع شد که حتی نزدیکان از ایشان قطع امید کردند.

شوخ طبع و بشاش

از جناب آقای فیض نقل است:
روزی خدمت ایشان بودم، و آقا را آماده می کردیم برای وضو ساختن، خدمتشان عرض کردم آقا اجازه می فرمائید عمامه از سر حضرتعالی بردارم آقا با خنده فرمودند:
« می دانید که عمامه برداشتن کار بدی است ولی اشکال ندارد! »

بعد خدمتشان عرض کردم، که آقا اجازه می فرمائید کلاه سرتان بگذارم، آقا با خنده فرمودند:
« بگذار که سخنت راست باشد اگر بگوئی کلاه سر آقا گذاشتم! »

در همین رابطه فردی می آید خدمت آقا و عرض می کند نزدیک ماه رمضان است و من قصد مسافرت دارم اگر ممکن باشد مساعدتی بکنید. مرحوم آقا مبلغی به ایشان پرداخت می کند و با وی خداحافظی می کند. همین فرد روز بعد در مسجد حسین آباد بعد از نماز مغرب و عشاء خدمت آقا می آید و باز عرض می کند که قصد سفر دارم و کمک می خواهم آقا این فرد را می شناسد ولکن به رویش نمی آورد و یک مبلغ مختصری به ایشان می دهد.
این فرد برای بار سوم یک روز صبح در حرم بعد از نماز صبح خدمت آقا مشرف می شود و اظهار می کند که قصد سفر دارم و برای خداحافظی خدمت شما آمده ام و درخواست مساعده داشتم. آقا مبلغ مختصری به او میدهد و بسیار محترمانه می فرمایند:
« ما حاضر هستیم برای بار چهارم هم با شما خداحافظی کنیم! »

عقل عملی و گذشت

در هجومی که عده ای از فریب خوردگان بر خانه ایشان کردند. و اهانت علنی و حضوری نمودند و طوری قضیه حاد بود که اوضاع، خطرناک پیش بینی می شد. ولی در آن قضیه مقداری آنان را نصیحت کرده و فرموده بودند:
« چقدر عیب است که شما در خانه من چنین می کنید! »
و فردای آن روز در مجلس درس فرمودند:
« آقایانی که دیشب به منزل ما آمدند و اظهار لطف کردند؟! خواهشمندم کسی به آنان کار نداشته باشد. »
عالم بزرگوار حاج شیخ پناه اشتهاردی در این رابطه می نویسد:
« عقل عملی که آن بزرگوار به کار زد این بود که فردای همان شب در مجلس بحث و درس عمومی اظهار گذشت و عفو از آنها کرد تا مغرضین فسادی بر فساد نیفزایند. »

مراعات حقوق خانواده

جناب آقای کریمی جهرمی نقل کردند:
« در یکی از روزهای آواخر ماه شعبان سال 1410 هـ ق شرفیاب حضورشان بودم. احساس کسالت از ایشان می‌شد. یکی از نزدیکان وارد شده و احوالپرسی کردند. آقا فرمودند:
« شب گذشته خواستم حمام بروم. و کسی نبود و یا خواب بودند لذا خودم به حمام رفتم و حوله و لباس نبود و نخواستم خانواده را از خواب بیدار کنم. لذا با همان بدن تر لباس پوشیدم و بیرون آمدم و چون هوا سرد بود احساس کسالت و ناراحتی کردم بطوری که نمازهایم را با کمترین کیفیت بجای آوردم و خوابیدم. »
و این درسی است برای دیگران، بنگرند که این مرجع بزرگ در سنین متجاوز از 90 سالگی حاضر نبودند کسی را از خواب بیدار کنند. و تا این حد ملاحظه خانواده خویش را می کردند که حاضر نمی شدند آنها را بیدار کنند تا حوله و لباس به ایشان بدهند و این درس را باید در مکتب ایشان آموخت. »

توجه تام به حق الناس

آیت الله کریمی جهرمی می نویسند:
« از شگفتیها، این داستان است که بعضی از شاهدان عینی آن الان در قم هستند:
 آقا قبل از دوران مرجعیت منزلی را در محله تکیه حاج سید حسن از یکی از ارادتمندانشان اجاره کرده بودند و آن شخص بسیار مقید به حضور در نماز جماعت ایشان بودند روزی آن شخص در مسجد به آقا عرض می کنند: شما در فکر منزل دیگری باشید.
آنروز آقا نماز را که می خوانند دیگر به منزل نمی روند بلکه از راه مسجد به منزل مرحوم آیت الله شیخ مرتضی حائری می روند و سفارش می کنند خانواده شان نیز به آنجا بیایند تا منزلی فراهم شود و فرموده بودند ممکن است صاحبخانه چون از مأمومین نماز من است احترام بکند ولی در دل راضی نباشد که ما در آن خانه باشیم لذا دیگر به کلی به آن خانه نرفته بودند و با همان یک کلمه منزل را تخلیه کرده بودند. »

تقیّد به احکام و سنتهای دین

کسانی که با ایشان معاشرت داشتند همه بر این مطلب اتفاق دارند که ایشان سخت به آداب دینی و سنن اسلامی تقید خاصی داشتند و شعائر مذهبی را ارج می نهادند.
حجت الاسلام آشتیانی می فرمودند:
« معظم له مدام مشغول ذکر بودند. و مجسمه زهد و تقوی و پاکدامنی بود به تمام معنی مقید بودند در حضورشان غیبتی نشود. چهره اش واقعاً چهره ای بود که انسان را به یاد خدا می انداخت. »
مقید بود به ملاقات نمودن علمائی که وارد قم می شوند و حجاجی که از بیت الله الحرام مراجعت می نمودند. و تا آنجا که امکان داشت ایشان به منزل آنها برای ملاقات می رفت. و تا زمانی که حالشان مساعد بود برای تسلیت و تعزیت به معزی و مصیبت زده گاه به منزل آنها می رفتند.

ایشان تقید خاصی به اذان گفتن داشتند، و هر روز به هنگام صبح در منزل این عمل مستحب را به جای می آوردند. یکی از علماء نقل می کرد:
« شبی در ویریج (نام روستایی) مهمان ایشان بودم، نزدیک صبح صدای دلنوازی شنیدم، دقت کردم دیدم صدای اذان می باشد. ولی با خود می اندیشیدم که این فرد چه کسی است چنین خوب اذان می گوید.
به دنبال صدا رفتم دیدم مرجع بزرگوار آیت الله گلپایگانی می باشد که اذان می گوید. »

از آداب و سنن دینی مؤکد، زیارت قبور اولیاء و علماء بود. ایشان تقید خاصی به این امر داشتند و مقید بودند که به زیارت قبر حضرت معصومه (س) مشرف شوند. و می فرمودند:
« در اوایل به قم آمدنم، هر وقت می خواستم وقت فراغتم را صرف کنم به حرم حضرت معصومه مشرف می شدم و در آنجا به قرائت قرآن مشغول بودم بگونه ای بود که دوستان می گفتند اگر در حجره ی درس نیست در حرم است و بمن کبوتر هم نام گذاشته بودند. »

در اواخر عمرشان روز چهارشنبه بعد از فراغت از درس، به حرم مشرف می شدند. و مدتی در بالای سر مبارک حضرت معصومه به زیارت و عبادت مشغول بودند.
مدتی که در اواخر بستری شدند و بیرون آمدن برایشان تکلف داشت آقایی خدمتشان رسید و جویای حالشان شد فرمودند:
الان حدود 15 روز است حرم نرفته ام دلم برای عمه ام خیلی تنگ شده است.

جناب آقای کریمی جهرمی نقل می فرمودند:
چند سال قبل از وفاتشان بنا بر این بود که ایشان در ایام تابستان به جاسب که یکی از روستاهای اطراف قم و محیط خوش آب و هوایی است بروند. ایشان کسالت و خستگی شدیدی داشتند.
مع ذلک فرمودند:
« اول به حرم مشرف می شوم از آنجا به جاسب می روم. »
بعضی از نزدیکان ایشان عرض کردند حال شما مساعد نیست. پس بهتر است همچنانکه ماشین از کنار حرم می رود شما از داخل ماشین سلام کنید. ولی ایشان نپذیرفتند و با همان حالت به حرم مشرف شدند.
با اینکه حال ایشان چنان بود که هنگام برگشت نتوانستند مسافت کوتاه ما بین حرم و کنار خیابان موزه را طی کنند. لذا برایشان در نزدیکی در خروجی خیابان موزه صندلی گذاشتند و ایشان بعد از مختصر استراحتی به طرف ماشین آمدند.

عبادت و عبودیت

ایشان در تمام اعمالش ملازم بود که به خاطر خدا باشد. روی این جهت می توان گفت ایشان عمر خودش را در عبادت خدا صرف نمود. ساعتی از عمر ایشان نبود که در آن مشغول انجام وظائف شرعی و معنوی خویش نباشد.
خوف و خشیت عجیبی از خداوند خود داشت و در عین حال طمع در فضل و کرم او را هم دارا بود. اهل تهجّد و نماز شب بود در سفر و حضر یک ساعت قبل از اذان صبح از بستر خواب بلند می شد، و روی به درگاه خداوندی می آورد و از روی خوف و طمع خدا را می خواند و با ارباب خویش به مناجات مشغول می شد.

بعد از خواندن نماز شب در منزل، به حرم مطهر مشرف می شدند. و نماز صبح را در حرم حضرت معصومه (سلام الله علیها) به جماعت به جای می آوردند. بعد از نماز تا طلوع آفتاب در محراب عبادت جلوس می کردند.

مشغول قرائت ادعیه و قرآن می شدند. و هر روز حداقل یک جزء قرآن می خواندند. و حدود هفتاد سال موفق بودند پیش از اذان صبح به حرم مشرف شوند. این سیره ایشان بود تا اواخر عمر پربرکتش، و تا آخر عمر هیچگاه سحرخیزی و نماز شب را ترک نکردند.
نوافل را ترک نمی کرد و نمازهای مستحبی را به جای می آورد. در زمان آیت الله بروجردی که هنوز مرجعیت ایشان مشخص نبود، ایام البیض ماه رجب در مسجد امام حسن عسگری معتکف می شدند.

آیت الله کریمی جهرمی که شاگرد مکتب ایشان هستند در این مورد می نویسد:
« آن مرجع بزرگ از اهل عبادت و تهجد بود و به واجبات و مستحبات اهتمام می ورزید. شب زنده داری و تهجد او و گریه ها و اشکهای جاری او و تلاوت قرآن و دعاهای مختلف او ترک نمی شد و نیز تقید به گفتن اذان داشتند و صدای مبارکشان به هنگام طلوع فجر به اذان بلند می شد.
این جانب خود کراراً صدای مبارکشان را که به هنگام طلوع فجر و سفیده صبح بلند بود شنیدم و بلند اذان می گفتند و چه قدر اذان آن بزرگوار به هنگام صبح، طنین جذابی داشت. »

انس با قرآن

حضرت امیر علیه السلام می فرمایند:
« خدا قرار داده قرآن را آب زلالی بر تشنگی عالمان و بهاری برای قلوب دانشمندان و مقصدی برای راههای صالحان و دارویی که بعد از آن درد نباشد و نوری که با آن ظلمتی نیست. نهج البلاغه/خ198 »
طبیب مخصوص ایشان که بیست و هفت سال سابقه ارادتمندی دارند نقل می کنند که من هر وقت خدمتشان می رفتم ایشان مشغول تلاوت قرآن کریم بودند. آری آن مرجع بزرگ صبح و شام تلاوت قرآن می کردند و تا روزهای آخر عمرشان این برنامه را ادامه دادند و تلاوت قرآنشان در این دو وقت ترک نشد.

یکی از نوادگان ایشان می گویند:
« عصر ماه مبارک رمضانی در سن چهارده سالگی به حضور آقا مشرف شدم ایشان مشغول تلاوت قرآن بودند. سلام کردم و وارد شدم آقا جواب سلام را دادند و احوالپرسی فرمودند و دوباره شروع به قرائت قرآن نمودند. بعد از چند دقیقه مجدداً فرمودند:
« آیا قرآن می خوانی؟ »
و دقایقی تأمل کردند و بعد با آرامش و وقار مخصوص به خودشان به این مضمون فرمودند: « می دانی این خوب نیست که این ماه بگذرد و ما یک ختم قرآن نکنیم. »

قرآن را با تدبر می خواندند و در آیات توجه خاصی داشتند، و گاهی قطرات اشک از چشمانشان جاری می شد و می فرمودند:
« خدا می داند که من گاهی که به آیات عذاب می رسم این آیات همواره در مقابل چشم و گوش من است و مرا می لرزاند، که نکند جوری باشیم که مصداق این آیات قرار بگیریم. »
و گاهی می فرمودند:
« قرآن بهترین موعظه است هنگام قرائت قرآن در آن تدبر کنید به قصد اینکه از آن درس بگیرید، نه فقط برای ثوابش قرائت کنید در این صورت است که اشک چشمت جاری می شود و ببین به چه مقامی می رسی. »

قرآنهائی که به ایشان هدیه می شد مقید بودند آنها را بخوانند پس از یک دور تلاوت به دارالقرآن هدیه می کردند و می فرمودند: زکات قرآن به این است که خوانده شود، زیرا در قیامت قرآن از ما بازخواست می کند. قرآن هائی که توسط آقا قرائت شده در دارالقرآن ثبت گردیده است حتی قرآنهای نفیس خطی و غیر خطی که به دارالقرآن اهدا می شد برای اینکه در گنجینه دارالقرآن محبوس نشود. خود ایشان یک دور تلاوت می کردند.
ایشان احترام و خضوع خاصی در مقابل قرآن داشتند. و روی همین تواضع عظیم و ارادت نسبت به قرآن ایشان به قاریان قرآن هم احترام خاصی قائل بودند.
نقل می کنند: با وجود اینکه ایشان در بعد علمی و مرجعیت در مرتبه بالائی بودند یک بار جوان نوزده یا بیست ساله ای آمد خدمت آقا، این جوان از قرّاء مصر بود. و در قرائت قرآن نفر اول شده بود آقا به این جوان فرمودند:
« من سوره حمد را می خوانم، شما ببینید من درست می خوانم یا نه؟ »
و پیش جمعیت بلند بلند شروع به خواندن سوره حمد کردند، آن جوان قرائت آقا را تصدیق کرده و گفت: قرائت شما شبیه قرائت اهل حجاز است.

سوز دل

آن بزرگوار بَکّاء و بسیار پر گریه بود و به سرعت قطرات اشک بر محاسن شریفشان جاری می گردید.
شخصی چند ماه قبل از ارتحال ایشان به حضورشان می رسد تا آقا با چشم گریان دعا کنند. آقا فرمودند:
« خداوند این لطف را کرده که چشم من گریان است و اشک من خشکیده نشده است. »

عاشق اهل بیت علیهم السلام

امام باقر علیه السلام به جابر فرمود:
« ولایتنا ولایة الله التی لم یبعث نبیاً قطّ الا بها:
ولایت ما اهل بیت همان ولایت خداست. خدا هیچ پیامبری را به رسالت مبعوث ننمود مگر آنکه پایبند ولایت ما اهل بیت علیهم السلام باشد. کتاب شریف بصائر الدرجات. »

امام صادق علیه السلام فرمود:
« ان حبنا اهل البیت ینزله الله من السماء له خزائن تحت العرش کخزائن الذهب و الفضه لا ینزله الا بقدر و لا یعطیه الا خیر الخلق ...
محبت ما اهل بیت پیامبر را خداوند از آسمان فرو می فرستد و برای آن خزائنی است در زیر عرش پرودگار، همچون خزائن زر و سیم که جز به مقدار معین و مقرر نازل نخواهد شد. و جز بهترین خلق خدا از آن بهره مند نخواهد شد ... »

آیت الله گلپایگانی(ره) خودش که از تبار نیکان و شاخه ای از شاخه های ولایت بودند، سینه ای سرشار از عشق و دلدادگی نسبت به ائمه معصومین علیهم السلام بویژه امام حسین را داشتند.
از جمله ویژگی های بارز ایشان ارادت شدید به اهل بیت(ع)، مخصوصاً وجود مقدس حضرت سید الشهداء (صلوات الله علیه) بود که خیلی بارز بود ایشان به محض اینکه نامی از خاندان پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله و سلم برده می شد حال خاصی پیدا می کردند.
اگر اشاره به مصیبتی می شد چشمانشان پر از اشک می شد. مقید بودند مجالس بزرگداشت اهل بیت بخصوص مجالس عزاداری را به موقع خودش برگزار کنند و خودشان شرکت فعال داشتند. باید گفت ایشان عشق به اهل بیت داشتند نه تنها ارادت، و محبت، محبت بسیار فوق العاده و بیّنی بود.

روی آن ارادت و محبت اهتمام به برگزاری مراسم سوگواری ائمه طاهرین داشتند و در تمام شهادات و مناسبتها در منزل ایشان مجلس عزا برگزار بود در ماه محرم و صفر در منزل ایشان مجلس روضه خوانی برگزار بود. و در شهادت مادرش صدیقه طاهره حضرت زهرا(س) در روزهای یازدهم و دوازدهم و سیزدهم جمادی الاول و اول و دوم و سوم جمادی الثانی در منزل ایشان مجلس عزاداری برگزار بود.

با آن کهولت سن و رتبه علمی و مرجعیت که داشتند احیاناً روز شهادت حضرت زهرا از منزل خویش در جلو هیئت سوگواران برای عرض تسلیت به حرم مطهر حضرت معصومه(س) مشرف می شدند، علاوه بر این در طول سال در روزهای پنج شنبه مجلس روضه در منزل ایشان برگزار بود.

 علاقه ایشان به آستان مقدس سیدالشهداء علیه السلام به حدی بود که عصر عاشورا بستگان را پیرامون خویش جمع می کردند و شخصاً روضه می خواندند، و این سیره ایشان تا آخر عمر شریفشان ترک نشد و تا محرم سال 1414 هـ ق این عمل را انجام می دادند. و خودشان در این باره می فرمودند:

« می خواهم نامم در زمره روضه خوانهای سیدالشهداء علیه السلام ثبت شود. »

آری او اخلاص و ارادت به امام حسین را برای خود بالاترین رتبه می دانست.
چنان به مقام والای ائمه طاهرین علیهم السلام ارادت و اخلاص داشت. که در مجالس اهل بیت علیهم السلام چنان می نشست که گویا یکی از معصومین در مجلس حاضر است. روی این جهت هیچ گاه در مجلس اهل بیت بدون عمامه و لباس روحانیت نمی نشست.
حتی هنگامی که ضعف و کسالت زیادی که بر ایشان غلبه کرده بود و قادر به حرکت نبودند. از طرفی عازم سفر استعلاجی نیز بودند کلیه مقامات و بزرگان برای عیادت می آمدند ایشان توانایی نشستن را نداشتند و در همان حالت خوابیده از آنان جویای حال می کردند. تا اینکه قرار شد حجت الاسلام سید صادق شمس (یکی از منبریهای قم) برای قرائت حدیث کساء مشرف شوند، ایشان فرمودند:
« ذکر ائمه در خدمت ائمه است و در خدمت ائمه باید مؤدب نشست. »

و با زحمت فراوانی عمامه گذاشته و عبا و قبا می پوشند و به شکل کسی که در محضر یک بزرگی نشسته جلوس کردند .

و نیز از فرزند ایشان نقل شده است:
« چند سال قبل ایامی که آقا در بیمارستان بستری بود لباس مخصوص بیماران را به تن داشتند. شخصیتهای بزرگ علمی و سیاسی به ملاقات ایشان می آمدند. ایشان که در دوران نقاهت بودند با همان لباس مخصوص آنها را می پذیرفتند.
زیرا مشکل بود که تغییر لباس دهند تا اینکه یک روز فرمودند:
« دلم تنگ شده اشتیاق به شنیدن مصیبت حضرت امام حسین علیه السلام دارم کسی بیاید و ذکر مصیبتی کند. »
هنگامی که آقایی برای ذکر مصیبت حاضر شد. به ایشان اطلاع داده شد. فرمودند صبر کنید تا لباس رسمی و اصلی خود را بپوشم  و برای استماع مصیبت امام حسین علیه السلام خویش را آماده کرده و لباس مخصوص و رسمی خویش را پوشیدند و آماده استماع ذکر مصائب حضرت سیدالشهداء شدند. 

ایشان به قدری نسبت به اهل بیت(ع) احترام داشتند که حتی اگر در مجلس خصوصی هم ذکر مصیبت اهل بیت می شد ایشان به احترام ذکر مصیبت اهل بیت عمامه به سر می گرفت و تقید خاصی در این امر داشت.

چنان اخلاص در این باب داشتند که اشک چشمی که برای مصیبت اهل بیت ریخته می شد نزد ایشان ارزش والایی داشت.
یکی از آشنایان آقا نقل کردند: « یک وقت قبل از شرکت ایشان در مجلس روضه از آقا اجازه خواستم که قطره چشمانش را بچکانم، که زمانش به تأخیر نیفتد، فرمودند:
« اگر چه من این قطره را پاک می دانم ولی میل ندارم به اشک چشم برای امام حسین چیزی مخلوط شود. »

ایشان توجه خاصی به ارباب و ولیّ خودش حضرت صاحب العصر و الزمان (عج) داشتند و هیچگاه عرض اخلاص و ارادت به محضرش را ترک نمی کردند.

هرگاه حوزه دچار مشکلی می شد متوسل به حضرت شده و یا به مسجد جمکران مشرف می شدند و برای حل این مشکل از حضرت کمک می خواستند.

دقیق و محتاط در عمل

ایشان خیلی در کارهایشان دقیق بود و هیچ موقع قدمی برنداشت که مغایر با شرع باشد و این مرحله بالائی از دیانت است که در کمتر کسی یافت می شود.

جناب انصاریان می گفتند:
در جریان فوت فرزند ایشان، حجت الاسلام حاج آقا مهدی گلپایگانی اوج انقلاب بود. عده ای آمده بودند خدمت ایشان و به ایشان پیشنهاد می دادند که شما در اعلامیه بنویسید: که حاج آقا مهدی را ساواک کشته است. اما چون این مطلب برای ایشان محرز نبود، فرمودند:
« من چنین چیزی را اجازه نمی دهم چون این مطلب ثابت نشده است. گرچه فرزندم در قضیه کمک به زلزله زدگان از دنیا رفته است. ولی این مطلب را ما نمی نویسیم. »

همه از این دقت و حواس جمعی ایشان شگفت زده شدند، که حتی در چنین حالتی هم راضی نیستند عملی را که ثابت نشده به یک سری افراد بی دین و جنایتکار نسبت دهند. گرچه فوت حاج آقا مهدی مشکوک بود .
ایشان این دقت را در تمام مراحل مبارزه داشتند و حتی در اعلامیه هائی هم که صادر می کردند ملتزم بودند که مطلبی خلاف واقع ذکر نشود. و با اینکه اعلامیه های ایشان در نهایت تندی و سرکوبگرانه بود لکن در نهایت متانت و اتقان نیز بود.

انفاق و احسان نیکو

آن بزرگوار سخت اهتمام به قضاء حوائج مردم و خصوصاً علماء و طلاب داشتند. و تا ممکن بود، سائلی را رد نمی کردند و کسی را محروم نمی ساختند.

نقل می کنند: شخصی آمد پیش ایشان و درخواست کمک کرد آقا به یکی از خدمتگزاران فرمود: وجهی به او کمک کنید. آن شخص عرض کرد، آقا اخیراً وجهی به ایشان داده ایم، آقا فرمودند:
« باز هم بدهید. »

حاج باقر گلپایگانی چنین توضیح می دهند:
اگر کسی نیاز مالی داشت به ایشان مراجعه می کرد، ایشان او را مأیوس برنمی گرداند. بخاطر دارم روزی پیرمردی نیازمند که گهگاه به منزل ایشان مراجعه می کرد و کمک مالی می گرفت وارد شد و در حضور آقا نشست و اظهار داشت که پسرم تصمیم به ازدواج دارد و من از عهده مخارج آن برنمی آیم.

آقا هفتاد هزار تومان نزدشان موجود بود که یکی از افراد خیّر آن را به همین منظور به ایشان تقدیم کرده بود، تمام این مبلغ را به آن پیرمرد دادند. پیرمرد به قدری خوشحال شد که کفشهایش را عوضی پوشید و با عجله رفت.
من به آقا عرض کردم خوب بود این مبلغ را به چند نفر سیّد نیازمند می دادید فرمودند:
« من این وجه را برای فلانی کنار گذاشته بودم که بدهم ظاهراً قسمتش نبود اول خواستم نصف کنم و اما سپس بنظرم رسید مخارج سنگین است و این هم سیّد مستحقی است حالا که حواله شده همه را به ایشان می دهیم. »

پناه بی چاره گان

یکی از مسئولین فعلی قوه قضائیه نقل کرده بودند:
در ایام طلبگی که در قم بودیم در مدرسه فیضیه حجره داشتم، چند روزی بی پول و خیلی مستأصل شدم، هر چه فکر کردم چه کنم، فکرم به جایی نرسید، ناگهان با خود گفتم بروم پیش آیت الله گلپایگانی - البته ایشان در آن زمان مطرح نبودند ـ خود را به منزل ایشان رساندم مطلب را بیان کردم. آقا مبلغی را آوردند و فرمودند:
« کل ما یملک ما اینست که آنرا نصف می کنیم . »

و نصف آن مبلغ را به ما دادند، و با این وسیله مشکل ما حل شد.
ایشان به فقرا و نیازمندان هم خیلی توجه داشتند و تا آنجا که در امکانشان بود در رفع حاجت نیازمندان می کوشید، نقل شده که بعضی اوقات خودش به در خانه افراد رفته و شخصاً کمک می نمود.

توجه خاص به حوائج مردم

توجه خاص ایشان به مردم و دقت در درخواست مؤمنین از چیزهائی بود که همیشه مورد توجهشان بود. به عنوان نمونه:
یکی از مسئولان منزل آقا نقل می کرد:
شبی تلفن زنگ زد گوشی را برداشتم، طرف را نشناختم.
گفت: خدمت آقا عرض کنید برای حاجت مهمی که من دارم نماز امام زمان(عج) بخوانند. من گفتم آقا حال ندارند پایشان درد می کند. خودتان بخوانید.
گفت: شما خدمت آقا عرض کنید کار نداشته باشید گوشی را قطع کردم. بمحضرشان رسیدم و مطلب را خدمتشان عرض کردم خیلی ساده و بدون آنکه نام شخص را بخواهند. یا چیز دیگری بفرمایند. فرمودند:
« حاجت برادر مؤمن است خیلی خوب انشاء الله می خوانم. »

ایشان نسبت به مردم خصوصاً طلاب خیلی محترمانه برخورد می نمودند، و می فرمودند:
« مردم را باید احترام گذاشت، و اگر { فردی از مردم به ما مراجعه کرد و} مشکلی داشت، ما که نمی توانیم تمام خواسته اش را بر طرف کنیم، و فقط تمکن از برطرف کردن بعضی از مشکلات او را داریم، پس اگر این یک مقدار را با احترام و شخصیت دادن به فرد بجا آوریم و اگر پولی می دهیم محترمانه پرداخت نمائیم این اهمیتش از برآوردن تمام خواسته اش بیشتر است.
فی الواقع حرمت افراد را حفظ کردن و شخصیت دادن به آنها مساله مهمی است که باید مورد توجه واقع شود. »

حفظ شخصیت مؤمنین

آقای انصاریان نقل کردند، در یکی از اعیاد من مشرف شدم به محضر ایشان، عده زیادی از علماء در محضر ایشان بودند، ناگهان گز آوردند، یکی از آقایان که در کنار ایشان بود. 5
عدد گز برداشت و گفت آقا من به نام پنج تن پنج عدد برداشتم آقا با تبسم فرمودند:
« می توانستید 14 تا به نام چهارده معصوم بردارید. »

کسانی که اطراف آقا بودند، لبخندی زدند که ناگهان آقا از این قضیه ناراحت شدند، که شاید این عکس العمل آقایان موجب اهانت به آن شخص بوده باشد. و فوراً فرمودند:
« من عذر می خواهم که چنین گفتم. »

و آن فرد گفت نه آقا چیز مهمی نیست روز عید و سرور است.
آقای انصاریان اضافه کردند که این درس بزرگی بود برای من که ایشان چه قدر دقت دارند که حاضر نیستند در محضر ایشان کوچکترین بی احترامی به فردی بشود.

من هر وقت خدمت ایشان می رفتم یک نکته اخلاقی و درسی از ایشان می گرفتم. و شاید به خاطر همین باشد که توصیه شده به رفت آمد کردن با علماء و بزرگان. ایشان در تمام مراحل زندگی مصداق بارز فرمایش معصومین بود که فرمودند:
« کونوا دعاة الناس بغیر السنتکم. »

تعظیم علما و تلاش در حفظ آثار آنان

از خصوصیات برجسته ایشان احترام و تکریم از بزرگان دین از قدما گرفته تا متأخّرین می باشد.
این خصوصیت بارز اخلاقی ایشان نسبت به اساتیدش نمود ویژه ای داشت. بنای ایشان بر این بود که نام بزرگان را در درس و در محافل خصوصی با اجلال و احترام یاد کند. و در حفظ نام و نشان و حفظ آثار آنان سعی بلیغی داشت و مواظب بود کاری نکند که موجب وهن به علماء خصوصاً معاصرین باشد به قدری در این مساله دقت داشتند که وقتی حاشیه عروه ایشان چاپ می شد، چون پرچم تشیع آن زمان بر دوش آیت الله العظمی بروجردی بود، اجازه نداده بودند بر روی کتاب لقب آیت الله را بنویسند.

با اینکه خود ایشان در حد عالی از علم و فقاهت بودند به خاطر تقویت آیت الله بروجردی در مجلس درس وی حاضر می شدند. اینجا به مناسبت نمونه هایی از این سیره نیکوی ایشان را ذکر می کنیم:

 1. در قضیه کسالت مرحوم آیت الله حکیم (ره) در منبر درس و در آن مجمع عظیم علمی با توجه و خلوص خاصی دست به دعا برداشته برای شفای ایشان با جملات ( اللهم اشفه بشفائک و داوه بدوائک و متعنا بطول بقائه ) دعا کرده بود. به راستی چه قدر شعف انگیز است که چنین مرجعی برای مرجع بزرگی این چنین احترام قائل است.

2: خود ایشان فرموده بودند:
« در مقابل این تبلیغاتی که علیه آیت الله العظمی خوئی می شود من هر وقت به حرم مشرف می شوم بر سر قبر فرزند ایشان رفته و فاتحه می خوانم و مردم می پرسند این قبر کیست؟ و این خود تبلیغی است در مقابل تبلیغات سوء بر آیت الله خوئی. »

 3: در پاکستان مدرسه ای توسط آیت الله العظمی حکیم ساخته شده بود ولی به خاطر بدهی هائی که ایشان از بابت این مدرسه داشت، بانک مدرسه را بعد از فوت ایشان به تصرف خویش درآورده و طلاب را بیرون کرده بود.
وقتی این جریان را به اطلاع آیت الله گلپایگانی رساندند ایشان بدهی های آیت الله العظمی حکیم از بابت مدرسه را پرداخت کرد و مدرسه از سلطه بانک آزاد شد.
 چون خواستند اسم مدرسه را که قبلاً به اسم آیت الله حکیم بود، به « حوزه آیت الله گلپایگانی » عوض کنند ایشان اجازه نداده و فرموده بود مدرسه باید به همان اسم قبلی آیت الله حکیم باقی بماند.

 4 : در شیراز مسجدی ساخته شده بود که برای تعیین امام جماعت آن به ایشان رجوع کرده بودند و درخواست کرده بودند که ایشان فردی را به عنوان امام جماعت آن مسجد تعیین کنند ایشان در جواب فرموده بود:
« چون حضرت آیت الله محلاتی در شیرازند به ایشان رجوع نمائید و باید زیر نظر ایشان باشد. »

5: در جریان درگذشت مرحوم آیت الله بروجردی ایشان و مرحوم حاج سید احمد خوانساری  به مسجد اعظم رفته و فرزند بزرگ مرحوم آقای بروجردی  را به اقامه نماز مغرب و عشاء واداشته بودند و به او اقتدا کرده بودند.
ایشان به هنگام اسم بردن از آقای بروجردی بسیار محترمانه از ایشان تعبیر به «مرحوم آقا» می کردند، و از ایشان به صورت آقای مطلق یاد می نمودند.

 6 : به ایشان خبر داده بودند که عده ای از صوفی ها می خواهند در قبرستان شیخان مقبره « زکریا بن آدم » را به عنوان سر سلسله خودشان تعمیر کنند. ایشان بلافاصله دست به کار شده و قبر ایشان و « زکریا بن ادریس القمی » و « آدم بن اسحاق » را به صورت زیبائی مرمت نمودند. و این خود یک حرکت بسیار جالب بود برای جلوگیری از انحرافات فکری و مقابله با پایگاه صوفیه در قم .
 

 7 : قسمتی چشمگیر از کتب علمای گذشته را طبع و در دسترس عموم قرار دادند.
 

عکسی از آیت الله گلپایگانی  عکس آیت الله گلپایگانی زندگینامه آیت الله سیدمحمد رضا گلپایگانی (ره)

نوری از ملکوت گوگد، روستائی در یک فرسخی شهرستان گلپایگان، مهد پرورش عالمان بزرگی است . سالها پیش در این روستا بزرگمردی پاکدل و پرهیزگار، عالمی عامل و سیدی بزرگوار به اسم سید محمد باقر می زیست. آقا سید محمد باقر در بین مردم آن سامان معروف به زهد و تقوی و فضیلت بود. آقا سید محمد باقر امام دارای چهار فرزند دختر بود، ولی از داشتن فرزند پسر محروم بود و از دست تقدیر هشت پسر ایشان قبل از تولد مرجع بزرگ از دنیا رفته بودند و داغ حسرت بر دل وی مانده بود. عاقبت بارقه ای از نور ولایت از وادی مقدس ناحیه امام هشتم علیه السلام بر قلب وی تابید. و همه احساسات او را تحت تأثیر خود قرار داد و در آقا سید محمد باقر امام عزم سفر به آن آستان مقدس را بوجود آورد. بی درنگ بار سفر مولی الموالی امام هشتم علیه السلام را با زاد صفای اخلاص بر راحله توکل بربست و با پای پیاده خود را بدان آستان مقدس رسانید  و از حضرت خواست که به إذن الله پسری به او مرحمت نمایند که موجب روشنی چشم او، و برکت و عزت اسلام و مسلمین باشد. در پی این توسل در همین سفر یکی از صبیه های ایشان در عالم رؤیا مشرف به حضور حضرت رضا و امام جواد علیهما السلام می شوند. بعد مشاهده می کنند که حضرت جواد علیه السلام رفت و امام رضا علیه السلام ماند. سید محمد باقر، خواب را چنین تعبیر کردند که خداوند دو پسر به ایشان می دهد که اولین آنها رضا، می ماند ولی دومیش از دنیا می رود، و همین طور هم شد! و در هنگام تولد فرزند دوم، مادر و پسر هر دو از دنیا می روند.  در هشتم ذی القعده سال 1316 ق در خانه سید محمد باقر امام ستاره ای پر فروغ درخشید و خانه پر از صفا و معنویت او به نور جمال کودکی منور گردید که موجب شادی تشنگان علم و فضیلت شد. نامگذاری پدر چون این فرزند را کرامتی از سوی امام هشتم علیه السلام می دانست و از طرفی ایشان در ایام ولادت علی بن موسی الرضا علیه السلام متولد گردیده بود (ولادت امام رضا یازدهم ذی القعده سنه 148هـ.ق ) این مولود مبارک را «محمد رضا» نامیدند  و لقب او را «هبة الله» قرار دادند، ( چرا که او یک موهبتی بود از طرف خدا و این موهبت مختص پدر نبود بلکه رحمتی بود بر تمام مسلمین عصر) و کنیه وی را «ابوالحسن» انتخاب کردند.  سید محمد باقر حتی در نامگذاری فرزندش هم از آداب و رسوم خاندان رسالت و ائمه طاهرین(ع) تبعیت کرد و برای فرزندش علاوه بر اسم، کنیه و لقب را هم برگزید.   دعای مستجاب پدر پس از مراسم نامگذاری، پدر دست به آسمان بلند کرد و در حق فرزند دعائی نمود و آن را در پشت صحیفه سجادیه در ذیل تولد ایشان این چنین نوشت: « اللهم طوّل عمره، و وسع رزقه، و اجعله من العلماء العاملین بفضلک و کرمک یا ارحم الراحمین » ( خدایا عمر فرزندم را طولانی کن و بر وی وسعت روزی مرحمت فرما. و او را از علماء عاملین و با تقوی قرار ده خدایا این خواسته های ما را با فضل و بزرگواریت عطا فرما ای رحم کننده ترین رحم کنندگان ) که این سه دعا در حق فرزندش به استجابت رسید. مادر مادر ایشان مرحومه خانم «هاجر» بود،  ایشان سه ساله بود که تنهائی را لمس کرد و مادرش در سال 1319 به هنگام وضع حمل از دنیا رفت. و زندگی را بدون عنصری با محبت و با عطوفت به نام مادر گذراند. مهد پرورش مرجع بزرگ شیعه در خانه ای پرورش یافت که زهد و تقوی و علم در آن موج می زد. در سن 9 سالگی شاهد رحلت مدافع و تکیه گاه بزرگ خود شد. و پدر را دست تقدیر از وی گرفت و لباس یتیمی را بر وی پوشاند. پدر رفت و فرزند را به امید خدا سپرد. شروع به تحصیل اولین شالوده فکری او در زمان حیات پدر در همان گوگد منعقد شد. ایشان در حیات پدر خویش تحصیلات اولیه را شروع کرده و به فراگیری و خواندن و نوشتن و قرائت قرآن پرداخت. و به سفارش پدر کتاب «حیاه القلوب» مجلسی را در مکتب پیش استاد فرا گرفت. پس از فراغت از مکتب فصل تازه ای در حیات ایشان پیش آمد. و ایشان مشغول به فراگیری مقدمات علوم اسلامی شد و کتاب «نصاب الصبیان» را در محضر مرحوم آیت الله محمد تقی گوگدی شروع کرد اما چون این استاد دو شاگرد بیشتر نداشت که یکی محمد رضا گلپایگانی و دیگری فرزند استاد بود به خاطر از دنیا رفتن فرزند استاد کتاب نصاب به پایان نرسید. و این درس تعطیل شد. به خاطر استعداد قوی و ذوق سرشار تحصیلات ابتدائی نتوانست پاسخگوی طبع بلند ایشان باشد. روی این جهت ایشان بار سفر به گلپایگان را بست و چند سالی در آنجا مشغول به تحصیل شد. در اثناء این سالها سفری هم به خوانسار می کنند و چند ماهی و شاید نزدیک به یک سال در مدرسه علمیه خوانسار به تحصیل می پردازند. ایشان در این مدت در مدرسه گوهر خانم (دختر شاه سلیمان صفوی) ساکن بوده اند خودشان در مورد این سفر می فرمودند: « بلوغ من در خوانسار واقع شد و یاد دارم که آن ایام سخن از رساله علمیه مرحوم سید محمد کاظم یزدی بود که تازه منتشر شده بود ». خود ایشان فرموده بود: « این دوران، زمان سختی برای من بود از یک سو پدرم را از دست داده بودم و از سوی دیگر گرانی شدید من و بستگان را تحت فشار قرار داده بود عصر جمعه مقداری نان محلی برداشته و پیاده روانه گلپایگان می شدم و در منزل خویشان می ماندم در طول هفته درس می خواندم عصر چهارشنبه دوباره به سوی « گوگد» مراجعت می کردم ». پس از خواندن دروس سطح در شهر گلپایگان شهرت و آوازه حوزه علمیه اراک که با مهاجرت آیت الله العظمی حائری رونق خاصی پیدا کرده بود به گوش آقا سید محمد رضا می رسد. ذوق سرشار و حرص به تحصیل علم در ایشان عزم هجرت به آن دیار را ایجاد می کند. روی این جهت تصمیم می گیرند به اراک بروند. در پی این تصمیم در اوایل سال 1336 قمری به آن شهر مهاجرت می کنند و در مدرسه آقا سید ضیاء الدین اراک مشغول تحصیل می شوند. اواخر زمستان 1300 هـ.ش آیت الله العظمی حائری و فرزندش آیت الله شیخ مرتضی حائری به همراه آیت الله محمد تقی خوانساری به قصد زیارت حضرت معصومه علیها السلام از اراک به سمت قم حرکت کردند. به خاطر درخواست مردم و علمای قم از آیت الله حائری ایشان رحل اقامت در قم می افکنند. و به دنبال اقامت استاد در قم آیت الله گلپایگانی و جمعی دیگر به دعوت رسمی استادشان آیت الله حائری به سوی قم حرکت می کنند و پس از آمدن به قم در مدرسه فیضیه ساکن می شوند و به تحصیل خود در محضر آیت الله حائری ادامه می دهند. تا سال 1355 هـ ق از محضر آن مرد بزرگ استفاده می کنند. تا اینکه توان استنباط و ذوق سرشار فقهی ایشان شکوفا می شود و به درجه فقاهت دست می یابند. ایشان با اینکه آن موقع بیش از 24 سال نداشته در درس مرحوم حاج شیخ یکی از شاگردان مبرز وی بود که همواره اشکالات وی مورد توجه استاد قرار می گرفت. اساتید اساتید ایشان به دو دسته تقسیم می شوند. دسته اول: اساتید اصلی. دسته دوم: اساتید مقطعی. اساتید اصلی ایشان عبارتند از مرحوم سید محمد حسن خوانساری ، آیت الله ملا محمد تقی گوگدی گلپایگانی، مرحوم آیت الله العظمی شیخ عبدالکریم حائری مؤسس حوزه علمیه قم. از خصوصیات بارز درس آیت الله حائری این بود که درس خویش را با ذکر مصیبت امام حسین علیه السلام شروع می کرد. و با این وسیله محبت و عشق اهل بیت علیهم السلام را در دل شاگردان بارور می ساخت. روی همین جهت است که به هر کدام از شاگردان مکتب ایشان نگاه کنیم همچون استادشان شیفته و شیدای خاندان عصمت و طهارت و از دلباختگان واقعی امام حسین علیه السلام هستند. ایشان حدود 19 سال در درس آیت الله حائری شرکت کردند. آیت الله حاج شیخ مرتضی اردکانی- صاحب کتاب غنیه الطالب فی شرح المکاسب ـ نقل کرده اند که مرحوم آقای حاج شیخ عبدالکریم با پدرم آشنائی کامل داشتند. بدین مناسبت به من هم لطف خاصی داشت لذا گاهی به محضرشان مشرف می شدم روزی در حضورشان بودم که دو سید جوان وارد شدند و آقا نسبت به آنها بسیار احترام نمود پس از رفتن آنها از حاج شیخ پرسیدم که اینها چه کسانی بودند که اینقدر احترام می نمودید؟ فرمودند: اینها دو نفر مجتهد عادل می باشند، یکی سید احمد خوانساری و دیگری سید محمد رضا گلپایگانی می باشند. آیت الله حائری در جواب افرادی که از ایشان می خواستند که آقای گلپایگانی را به اراک بفرستند تا عهده دار امور شرعی آنجا باشد فرموده بودند: « من می خواهم او را آقای دنیا بکنم شما می خواهید او را آقای اراک کنید؟ » اما اساتید مقطعی ایشان عبارتند از: - آیت الله محمد باقر گلپایگانی(ره) - آیت الله محمد رضا اصفهانی نجفی(ره) - علامه نائینی (ره) - علامه محمد حسین اصفهانی(ره) - آیت الله العظمی بروجردی(ره) - محقق عراقی(ره) - مرجع بزرگ شیعه آقا سید ابوالحسن اصفهانی (ره) تمام اساتید مقطعی ایشان از فقهای بزرگ شیعه هستند. اجازات 1. اجازه مرحوم آیت الله حاج شیخ عبدالکریم حائری(ره) این اجازه در دوران اختناق و فشار رضا شاه خائن صادر شده و در آن اجازه تصریح به اجتهاد ایشان شده است. و این اجازه برای مسئولین دولتی آن روز فرستاده شد. 2. اجازه مرحوم حاج آقا رضا مسجد شاهی ایشان که از اساتید مقطعی آیت الله گلپایگانی به شمار می روند اجازه روایتی به ایشان داده بودند. و به فرموده خود آقا: این اجازه به درخواست ایشان نبوده بلکه خود مرحوم حاج آقا رضا مسجد شاهی چون اعتقادی به ایشان پیدا کرده بودند خودشان اجازه روائی مفصلی را مرقوم فرموده بودند. 3. اجازه روائی از محدث قمی وی عالم جلیل القدر و حدیث شناس معروف در قرن حاضر بود. و از مشایخ (اساتید) روائی آیت الله گلپایگانی می باشند. اهتمام به تحصیل عاقبت بر اثر تلاشهای استادش با اینکه هنوز 24 سال از بهار عمرش سپری نشده بود به درجه اجتهاد نائل شد. به فرمایش خود ایشان: « هنگامی که 24 سال داشتم مطلبی را از شیخ عبدالکریم سؤال کردم. مرحوم حائری در پاسخ فرمود: به خدا قسم تو مجتهد هستی و باید به نظر خودت عمل کنی. » ایشان تنها به نبوغ فکریش تکیه نمی کرد بلکه دائماً در تتبع و تحقیق بود. و لحظه ای از افزودن بر اندوخته های علمیش غافل نبود؛ به فرمایش آیت الله واصف: وقتی نبود که ایشان مشغول عبادت یا تدریس و یا خدمت نباشد، تمام وقت ایشان مشغول به درس و بحث و جواب دادن به سؤالات و مسائل شرعیه و کارهای حوزه علمیه و مسجد و مدرسه بودند....» خودشان می فرمودند: « در دوران جوانی و ایام تحصیل، سخت مشغول درس و بحث بودم بطوری که تمام اوقاتم مستغرق در تحصیل بود و بر اثر این مداومت و جدیت چنان شده بودم که حتی در خواب هم اشتغال داشتم. به این صورت که تا خواب می رفتم جلسه درس مرحوم آقای حاج شیخ عبدالکریم و یا جلسه مباحثه با رفقا بخوابم می آمد  و می دیدم که مشغول مباحثه می باشم و گاهی مطالبی که در عالم رؤیا رد و بدل می شد یادم می ماند. مورد استفاده ام قرار می گرفت و خلاصه از مباحثات حالت خوابم نیز استفاده می کردم کم کم بقدری این حالت شدت یافت که حتی روز هم اگر می خوابیدم این حالت پیش می آمد لذا تصمیم گرفتم که دیگر، روزها نخوابم شاید شب درست خواب بروم. مدتی بر این منوال گذشت روزی در اثنا مباحثه، ناگهان دردی را در ناحیه سرم احساس کردم گویا میله ای در مغزم فرو کرده باشند. لذا زود برخاستم به طرف صحن مطهر حضرت معصومه (س) رفتم اتفاقاً به دکتری که در آن ایام برای تولیت آورده بودند برخورد کردم.  حال خود را به او گفتم او گفت: حالا فعالیت علمی و درس خود را کم کن و انصرافی پیدا کن. خدا می خواست ایام تعطیلی که در پیش است من آن ایام را به استراحت بپردازم » اهتمام ایشان به تحصیل به حدی بود که مشکلات هم سد راه ایشان نمی شد. و فقر و تنگدستی و کسالت و بیماری هیچکدام نتوانستند بر اراده بلندش فائق آیند، و او را از تحصیل منصرف نمایند دوران تحصیلش در گلپایگان مصادف با ایام قحطی و فقر در ایران بوده، به طوری که ایشان مجبور می شوند بسیاری از اثاث البیت را برای تهیه نان بفروشند. می فرمودند: « مواردی پیش می آمد که روزها را تنها با یک عدد بادام سپری می کردم. » آیت الله کریمی جهرمی نقل می کنند: در روز شانزدهم ذی القعده سال 1402 در مجلس درس که به مناسبت بیماری و کسالتشان در منزل منعقد بود، فرمودند: « در دورانی که در مدرسه فیضیه طلبه بودم دچار کسالت و بیماری شدم استادم مرحوم آیت الله العظمی آقای حاج شیخ عبدالکریم حائری رحمة الله علیه شبها برای تدریس، در مدرسه فیضیه حضور می یافتند من که آن شب از شدت کسالت و تب نمی توانستم حرکت کنم به رفقا گفتم: مرا ببرید به کلاس درس و با لحاف پشت منبر درس بخوابانید تا از فیض درس ایشان محروم نمانم. » آیت الله اشتهاردی روزی در درس اخلاقش می فرمودند: روزی آیت الله گلپایگانی که در مدرسه فیضیه درس می گفت بعد از درس با عجله رفتند، و عذر خواهی کرده و فرمودند: « می خواهم به اول درس آیت الله بروجردی برسم و اول درس از دستم نرود ». در آن روزی که به خاطر بیماری ایشان درسش در منزل منعقد شده بود: فرموده بودند: « با اینکه الان چنین مبتلا شده ام درس را شروع کردم تا نصیحتی باشد برای دیگران که به مجرد عذر بیماری یا غیر آن درس را تعطیل نکنند زیرا امروز جهان بشریت شدیداً نیازمند عالم و مجتهد داناست. » نبوغ و خوش فهمی با وجود چنان پشتکار و سرسختی در تحصیل علم، ایشان استعداد قوی، و خوش فهمی و نبوغ سرشاری داشت. چنانکه با اینکه هنوز 21 سال از بهار عمرش نگذشته بود در درس فقه و اصول مرحوم آیت الله حائری شرکت می نمود. از شاگردان مبرز درس ایشان به شمار می رفت. و پیوسته مورد توجه استاد بود. به گونه ای که خودشان می فرمودند: « آقای [میرزا محمود] آشتیانی که تقریرات درس مرحوم آقای حاج شیخ عبدالکریم را می نوشت گاهی که در درس مطلبی برایشان درست روشن نمی شد. و یا اشکالی داشتند از مرحوم خوانساری یا از من سؤال می کردند. و با ما در میان می گذاشتند. » ایشان در درس اساتیدش خصوصاً شیخ عبدالکریم ایراد و اشکال می کردند. و استاد نیز به ایرادات ایشان توجه داشتند. وقتی از خود آیت الله گلپایگانی سوال شده بود آیا در درس آیت حائری اشکال می کردید؟ فرموده بودند: « آری من و آقا حاج سید محمد تقی خوانساری و آقای حاج میر سید علی یثربی و آقای اراکی در درس ایشان اشکال می کردیم. » قابل توجه است که اشکالات مرحوم آیت الله گلپایگانی و امثالش یک اشکالات عمیق و اساسی بود که حتی گاهی موجب تغییر مبنای استاد می شد. و روی همین جهت بود که اشکالاتشان مورد توجه استاد بود، و وقتی ایشان می خواست اشکال کند استاد ساکت می شدند تا همگان اشکال ایشان را بشنوند که چه بسا اشکال ایشان موجب می شد که عده ای مطلب را بهتر بفهمند. خود آیت الله گلپایگانی روزی به مناسبتی در مورد نحوه اشکال کردن فرموده بودند: « من خودم در حوزه درسی استادمان آقای حاج شیخ عبدالکریم حرف می زدم و اشکال می کردم ولی مطلب را اول با خودم بازگو می کردم اگر خودم می توانستم جوابی برای مطلب پیدا کنم و رفع اشکال نمایم، نمی گفتم. بلی اگر جوابی برای آن نمی یافتم آنگاه مطرح می کردم. » تدریس آیت الله گلپایگانی بیش از هفتاد و پنج سال سابقه تدریس داشت که بیش از 60 سال آن مربوط به تدریس دروس خارج فقه و اصول بوده است. مرحوم آقا بزرگ تهرانی می نویسد: هو الیوم من العلماء الفضلاء فی قم و من المدرسین المشاهیر بها. ( ایشان امروز از علماء با فضیلت قم و از مدرسین مشهور در آن شهر می باشد.) ایشان از نظر علمی در زمان آیت الله بروجردی یکی از استوانه های بزرگ علمی حوزه علمیه قم به شمار می رفتند و در همان زمان سه تا درس خارج تدریس می کردند. در بالا بردن جنبه علمی و معنوی طلاب از هیچ فعالیتی فروگذار نبودند، به طوری که فرموده بودند: « خدا را شاهد و گواه می گیرم که با مشاهده بعضی از طلاب که به درس و بحث اهمیت نمی دهند از شدت غصه تب می کنم ». اهتمام ایشان به تدریس به حدی بود که حتی بیماری و کسالت موجب نمی شد که ایشان درس را تعطیل کنند. در سالی که پای ایشان  شکسته بود با این حال درس را تعطیل نکردند و فرمودند: « از درس رفتن محرومیم ولی الحمدالله از درس گفتن محروم نیستیم » در منزل درس می گفتند، در اول درس تذکر دادند که من با اینحال درس را تعطیل نکردم تا درسی باشد برای دیگران که به خاطر امر جزئی درس را تعطیل نکنند. آنچنان جدیت و پشتکار کم نظیری در این راه داشتند که حتی فوت فرزندشان موجب تعطیلی درس ایشان نشد. یکی از شاگردان ایشان نقل نموده: « در زمان حاج شیخ عبدالکریم حائری روزی آیت الله گلپایگانی از وقت مقرر مقداری دیرتر تشریف آوردند. در مورد تأخیر معذرت خواهی کرده و فرمودند؛ کودک پنج ساله ای داشتم که در حوض دچار خفگی شده بود و من مشغول تجهیز و کفن و دفن او بودم. روی این جهت کمی دیر شد! » آیت الله مکارم شیرازی در مورد درس ایشان می فرمایند: « در مکتب فقهی ایشان سه تا مطلب خیلی جلب توجه می کرد: اول: عمق نظر ایشان بود. دوم: مسأله استقلال فکری ایشان است. سوم: احاطه بود. ایشان حضور ذهن داشت و احاطه داشت و یک مسأله که می گفت با مسائل زراره ی  زمان مرحوم آقای میرزا رضی تبریزی(ره) که از اعاظم علماء و خود در معرض مرجعیت بوده اند نقل می کنند در مورد ایشان فرموده بود: «عنده فقه زراره» یعنی نزد آیت الله گلپایگانی فقه و فقاهت زراره بن اعین می باشد. این گواهی در نزد آنهایی که اهل علم و فقاهت می باشند واضح است که در چه درجه بالای از شهادت است. در میان اصحاب امام صادق و باقر علیهم السلام «زراره ابن اعین» یکی از اوتاد چهارگانه است و رأس همه آنها محمد بن مسلم و ابی بصیر است. و زراره در رتبه سوم اصحاب امام صادق(ع) است که حضرت از ایشان به عنوان شجره طیبه یاد کرده اند. به قدری در فقه مسلط بودند که هرگاه مسأله مشکلی از ایشان سؤال می کردند نه فقط حاضر جواب بودند بلکه منابع و مصادر آن نیز در نظرشان بود. مرحوم آیت الله میرسید علی یثربی کاشانی بعد از اینکه از نجف مراجعت کرده بودند با بسیاری از علمای آن زمان بحث کرده بودند و فرموده بودند اگر با سوادی و فقیهی در قم هست سید محمد رضا گلپایگانی می باشد. شاگردان چنانچه ذکر شد بعد از مرحوم آیت الله شیخ عبدالکریم حائری درس خارج ایشان از پررونق ترین درسها بود تعداد زیادی از فضلاء و طلاب که اینک از نخبگان و بزرگان مکتب تشیع محسوب می شوند در درس ایشان شرکت می کردند. 1) مرحوم آیت الله مرتضی حائری یزدی ( فرزند آیت الله شیخ عبدالکریم حائری ) 2) مرحوم آیت الله حاج شیخ محمد فکور یزدی 3) شهید مرتضی مطهری 4) شهید سید محمد علی قاضی طباطبائی 5) شهید دکتر بهشتی 6) شهید  مدنی 7) شهید دکتر محمد مفتح 8) شهید حاج شیخ علی قدوسی 9) شهید حاج شیخ مهدی شاه آبادی 10) شهید حاج شیخ عبدالرحیم شیرازی 11) مرحوم شیخ عزیزالله نهاوندی. 12) مرحوم فاضل همدانی. 13) مرحوم شهید سید نور الله طباطبائی نژاد. 14) آیت الله مشکینی. 15) علی اکبر هاشمی رفسنجانی. 16) آیت الله جنتی. 17) آیت الله مقتدائی. 18) آیت الله علی احمدی میانجی. 19) آیت الله کریمی جهرمی. 20) آیت الله علی پناه اشتهادری. 21) آیت الله محسن حرم پناهی. 22) حاج شیخ محمد واعظ زاده خراسانی. 23) آیت الله علی افتخاری گلپایگانی. 24) شیخ اسماعیل معزی ملایری. 25) آیت الله محمد تقی ستوده. 26) آیت الله غلامرضا صلواتی. 27) عبدالحمید شربیانی. 28) آیت الله سید محمد علی علوی گرگانی. 29) آیت الله آقای سید محمد باقر ابطحی. 30) محمد ال طه قمی. 31) آیت الله حاج شیخ رضا استادی تهرانی. 32) محسن قرائتی. 33) آیت الله احمد آذری قمی. 34) آیت الله سید محسن خرازی تهرانی. 35) آیت الله حسین شیخ الاسلام توسیرکانی. 36) آیت الله عبدالله نظری ساری. 37) آیت الله مکارم شیرازی. 38) آیت الله لطف الله صافی گلپایگانی. 6) آیت الله عبدالله نظری ساری. 37) آیت الله مکارم شیرازی. 38) آیت الله لطف الله صافی گلپایگانی. درس تفسیر مقید بودند هر روز بعد از نماز صبح و بعد از نماز عشاء قرآن بخوانند. یکی از شاگردانش نقل کرده بود که ایشان حدود 60 سال پیش که ما به درسشان می رفتیم فرموده بود: « من هر روز صبح که قرآن می خوانم یکی از آیات را در نظر می گیرم و درباره آن تا شب فکر می کنم تا ببینم از نظر تفسیری، آیه دارای چه پیامها و مطالبی می باشد. » روی همین اهتمامی که به قرآن داشتند علاوه بر درسهای متعدد فقه و اصول که همواره افاضه می فرمودند، اشتغال به درس تفسیر هم داشته اند. محور بحث ایشان تفسیر صافی بود و در این درس طبقات مختلف مردم از روحانی و بازاری و غیر آنها، شرکت می کردند. خود ایشان فرموده بودند: « تفسیر قرآن را از پایان (یعنی سوره های کوچک) شروع کردیم و تا حدود نصف قرآن شریف را تفسیر نمودیم. » منبر موعظه امام باقر علیه السلام عالِم را به شمعی تشبیه می کند که می سوزد و زیر پای انسان ها را روشن می نماید و آنها را از حیرت و سردرگمی نجات می دهد. ایشان با آن مقام علمی و مرجعیت عامه از موعظه و منبر خویش را کنار نمی کشید. منبر می رفت و مردم را با بیانات و ارشادات خود راهنمائی می نمود  و از همان زمانی که به عنوان یک مدرس و یک استوانه علمی در حوزه بود تا مدتی از عصر مرجعیتشان این برنامه را داشتند. در منزل و یا مسجد حسین آباد (محل اقامه نماز جماعتشان) منبر می رفتند. وقتی موعظه می کردند سخن را از صمیم قلب می گفت، و روی همین جهت دلهای درد گرفته توسط گناه را نرم می نمود. و هواهای نفسانی را معتدل می ساخت. و مردم را با بیان نافذشان متوجه دیانت و خدا می نمود. کلام ایشان با حکمت همراه بود. و با اخلاص سخن می گفت. شیوه ایشان در منبر رفتن چنین بود که، قبلاً چندین کتاب را می دید و مطالب مفیدی را انتخاب می کرد آنگاه کتاب را نیز با خود به منبر می برد و مطالب را از روی کتاب می خواند و توضیح می داد و معتقد بود که در این صورت مردم اطمینان بیشتری خواهند داشت. روی این جهت به طلاب و فضلاء توصیه می نمود که کتاب با خود به منبر ببرند. اقامه نماز جماعت  نماز جماعتی که صبحها داشتند یک مرکز تجمعی برای اوتاد و مقدسین و بزرگان بود و بسیار با روح و معنویت بود. ایشان علاوه بر نماز صبح، ظهر و مغرب نیز در مسجد حسین آباد اقامه نماز می کردند. اینجا هم مؤمنین و فضلاء از فیض حضور و شرکت در نماز جماعت ایشان بهره مند می شدند؛ یکی از علماء تویسرکان نقل می کرد : « ما در دوران تحصیل در قم هرگاه می خواستیم یک نماز با توجه و خالصی بخوانیم به نماز ایشان می رفتیم. » برنامه مذکور ادامه داشت تا روزیکه عوامل رژیم پهلوی به خانه ایشان یورش برده و فجایعی به بار آوردند. از آن جریان به بعد ایشان دچار کسالت شدند و روی همین جهت نماز جماعتهایشان تعطیل شد. تا وقتیکه مسجد مدرسه و دارالقرآن و مرکز معجم فقهی افتتاح شد. بعد از آن ماه مبارک رمضان نماز ظهر و عصر را در آنجا اقامه می فرمودند که مشتاقان از راههای دور برای شرکت در این نماز پرفیض می آمدند. ازدواج ایشان بعد از گذراندن دوران تحصیل و رسیدن به مقامات علمی و معنوی با دخترحجت الاسلام  مهدی بروجردی ازدواج کردند. ایشان از افرادی بود که نسبت به حوزه علمیه قم سهم وافری داشت، و مشاور مؤسس محترم حوزه علمیه قم، آیت الله حائری(ره) به شمار می رفت. ثمره این ازدواج مبارک سه پسر و پنج دختر بود . مسافرتها سفر به مکه ایشان دو مرتبه مشرف به زیارت بیت الله الحرام شدند. سفر اول ایشان زمینی و از راه کویت بوده و عده ای از بزرگان و اخیار قم و علماء محترم در معیت ایشان بوده اند. و گویا این سفر در سال 1318 شمسی بوده است. مطلبی از این سفر در دست ما نمی باشد مگر دو مطلب که جناب آقای کریمی جهرمی از آیت الله العظمی گلپایگانی نقل کرده اند : 1: ما در آن سفر در مسجد رسول الله (صلی الله علیه آله و سلم) نماز جماعت می خواندیم و حتی برای نماز اذان گفته می شد و شهادت بر ولایت ـ اشهد ان علیاً ولی الله ـ نیز گفته می شد. روزی مأمور دولتی که این جریان را دیده و شهادت بر ولایت حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام را از مؤذن شنیده بود. ناراحت و خشمناک به سوی قاضی رفته و گزارش داده بود که مؤذن جماعت شیعه در اذان « اشهد ان علیاً ولی الله » می گفت. قاضی گفته بود: من نیز می گویم: «اشهد ان علیاً ولی الله » مگر تو می گوئی «علی عدو الله» مأمور گفته بود: منهم می گویم: « علی ولی الله » و خلاصه قاضی گفته بود که ما هم می گوئیم « علی ولی الله» منتهی در اذان نمی گوییم و با این جواب قضیه را فیصله داده بود. 2: در همین سفر مناظره ای لطیف بین ایشان و قاضی القضاه مدینه واقع شده بود. ایشان در مورد این مناظره فرموده بودند: ما او را دعوت کرده بودیم که از او برای اقامه عزا و سوگواری امام حسین علیه السلام در ایام عاشورا و ذکر مصیبت آنحضرت اذن بگیریم او هم دعوت ما را پذیرفت و در مسجد رسول الله صلی الله علیه آله و سلم حضور یافت و در آنجا بحث و مناظره میان ما و او در گرفت تا سخن بدینجا رسید که گفت: شما غالی (یعنی اهل غلو در مورد اهل بیت پیامبر اکرم) هستید. چه آنکه از پیامبر و امام طلب شفاعت می کنید و می گوئید که آنان زنده هستند و امور دیگر. من در جواب او گفتم: اولاً که شما هم بر این عقیده می باشد: آیا شما سلام بر پیغمبر نمی کنید؟ آیا شما نمی گوئید، السلام علیک یا نبی الله؟ حال اگر رسول خدا مرده و چیزی را درک نمی کند. و سلام سلام کننده را نمی شنود چه معنی دارد که در برابر قبر او مؤدبانه بایستید و سلام کنید اینگونه که بر زندگان سلام می کنید. ثانیاً: فرضاً آنچه را ذکر کردی غلو باشد. حال آیا هرگونه غلوی موجب کفر است؟ و آیا اگر کسی گفت که پیامبر زنده است و با اذن الله و اراده الهی سلام سلام کننده را می شنود این غلو و مضرّ به توحید است؟ و او برای این مطالب جوابی نداشت.   سفر دوم به مکه سفر دوم ایشان به مکه در سال 1385 هجری قمری با هواپیما از ایران به جده صورت گرفت و چون این مسافرت در زمان مرجعیت و زعامت ایشان بود، از جهات مختلف قابل توجه می باشد ، مخارج این سفر را شخص محترم و متدینی از اهالی قزوین به نام مرحوم حاج محمود کیال بانی شدند. ایشان در این سفر زیارتی با علم و کیاست خویش موجب ترویج آئین مقدس جعفری شد و توانست اتهامات زیادی را که به شیعه جعفری نسبت می دادند برطرف سازد. در این سفر با مذاکراتی که ایشان با امیر مدینه داشت توانست برخی از آن نسبتهای ناروائی که بر شیعه روا داشته بودند بزداید و اثبات کند که شیعیان در تمام اصول و فروع تابع پیامبر عظیم الشان اسلام می باشند و روی همین مذاکرات عمال سعودی در این سفر و سفرهای بعدی با ملایمت با شیعیان برخورد می کردند و همچون سابق نبود که شیعیان را به جرم بوسیدن ضریح مطهر پیامیر زیر شتم و شلاق گیرند  و کسی  را که در توحید خطبه های توحیدی نهج البلاغه و تعالیم امام صادق و باقرعلیهما السلام را دارند تکفیر کند. یکی از نویسندگان معاصر که یک سال بعد  به حج مشرف شده بود در سفر نامه خود راجع به این موضوع می نویسد: « بطوری که به تواتر شنیده شده تا سال گذشته کسی قدرت نزدیک شدن به شبکه های ضریح را نداشت و اگر کسی نزدیک می شد شرطه ها او را با شلاق و چوب می زدند.   ر این سال که آیت الله گلپایگانی به حج مشرف شدند با مذاکراتی که با امیر مدینه که از برداران ملک است کردند رفع سوء تفاهم در مورد بوسیدن شبکه ها از ایشان نمودند  و با احترامی که امیر برای ایشان قائل بود دستور داد از سختگیریهای سابق خودداری شود. » سفر به عتبات عالیات سفر اول ایشان چند ماه طول کشید. و سفری پرخاطره برایشان بود. در این سفر با بزرگان و زعمای گرانقدر نجف خصوصیت پیدا کرده بودند و به مجلس درس اکابر آن عصر می رفتند. در این سفر مباحثاتی هم بین ایشان و مرجع تقلید آن زمان آقا سید ابوالحسن اصفهانی شده بود. مرحوم گلپایگانی فرموده بودند : « در این سفر میهمان آیت الله العظمی سید جمال گلپایگانی بودیم. روزی خادم آقا سید ابوالحسن اصفهانی آمد و صحبت ملاقات کرد ما گمان کردیم که می گوید، ما به حضور ایشان برویم و لذا با مرحوم آقا سید جمال رهسپار منزل ایشان شدیم درب منزل ایشان که رسیدیم خادم آمد و گفت: آقا می آیند منزل شما، ما گفتیم، ما حالا آمده ایم. گفت نه، آقا بعد اعتراض می کنند که بنا بود من به دیدن بروم و تو درست اداء رسالت نکردی، لذا از همانجا برگشتیم و آقای سید ابوالحسن هم به دیدن ما آمدند... در این ملاقات بحثی بین آیت الله سید ابوالحسن و آیت الله گلپایگانی واقع می شود که یک ساعت به طول می انجامد. پس از این مباحثه طولانی آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی به حاج میرزا مهدی بروجردی فرموده بودند: داماد شما نابغه است.  در همان سفر سید ابوالحسن وسیلة النجاة را به آقا داده و فرموده بودند: اگر شما نظری داشتید بفرمائید استفاده می کنیم. » سفر به مشهد مقدس ایشان علاقه عجیبی به حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام داشتند و مکرر به زیارت آن امام همام مشرف شده بودند. چنان علاقه ای به حضرت داشتند که هرگاه کسی می خواست به زیارت حضرت مشرف شود. وقتی ایشان متوجه می شد اشک شوق در چشمانش حلقه می زد و کمکی به ایشان می کرد. افول خورشید مرجعیت عاقبت آن مجاهد نستوه پس از عمری تلاش و کوشش رو به افول گرائید. روز تولد حضرت زهرا(س) مردم با اشتیاق برای دیدن ایشان مشرف شده بودند که  با همان حالت کسالتشان جلوس نموده بودند . و تا وقت نماز مغرب و عشاء در خدمت مراجعین بودند. بعد از اذان، نماز مغرب و عشاء را خواندند و مشغول مناجات با خداوند شدند. به فرزندش فرمودند: « الحمدالله که نماز مغرب و نافله اش را خواندم، الحمدالله نماز عشاء و نافله اش را خواندم و مشغول تعقیب هستم. » عرض شد: آقا بهتر است که شما روی تخت بنشینید و تعقیبات را انجام دهید، که عده ای منتظر هستند با شما ملاقات کنند. خواستند ایشان را بر روی تخت بنشانند که لرز شدیدی بر ایشان عارض شد. چنان انسی با قرآن داشت که در این حال هم به جای جزع و ناله قرآن می خواند. لرز شدیدتر گردید با آمدن دکترهای قم مثمر نشد و دکترهائی از تهران آمدند و قرار شد که به تهران منتقل شود. که به دنبال این قضیه  ایشان به تهران منتقل  و در بیمارستان شهید رجائی بستری شدند. در شامگاه روز پنج شنبه 18 آذر 1372 آن  صاحب نفس مطمئنه  سوار بر کشتی حسینی شد و به اوج ملکوت پر کشید . روز شنبه صدها هزار تن از مردم ماتم زده و هزاران تن از علما و طلاب و فضلاء حوزه علمیه قم برای آخرین وداع با پیکر آن مرجع بزرگ وداع کردند . شدت احساسات سوگواران نسبت به پیکر مطهر به حدی بود که بسیاری از مردم امکان همراهی تابوت حامل پیکر ایشان را به دست نیاوردند. به سبب ازدحام جمعیت تابوت حامل در نزدیکی حرم مطهر از مسیر پیش بینی شده تغییر جهت یافت و از طریق مدرسه دارالشفاء و فیضیه برای اقامه نماز به صحن بزرگ انتقال یافت. نماز بر پیکر مطهر توسط آیت الله صافی گلپایگانی اقامه شد. پس از اقامه نماز میت ایشان بر روی دستان انبوه جمعیت عزادار برای تدفین در کنار مرقد استاد بزرگوارش آیت الله شیخ عبدالکریم حائری به داخل حرم مطهر انتقال یافت و به مناسبت این ضایعه بزرگ تا مدتها در کشورهای مختلف دنیا مراسم سوگواری و یادبود برگزار بود .   مزار مرحوم گلپایگانی - حرم حضرت معصومه - ع - در کنار مرقد مرحوم حائری                                                                                                       ماخذ:کتاب نوری از ملکوت

نمای بزرگ جلد

زندگی نامه آیت الله العظمی گلپایگانی به روایت اسناد

گرد آورنده: امامي، محمدمهدي

تاریخ انتشار: اسفند 1382

تعداد صفحات: 616

قيمت: 38000 ريال

قطع: وزیری

نوبت چاپ: اول

شمارگان: 2500

معرفی کتاب: یادآوری سرگذشت پیشینیان دین باور و دانشمندان راست قامت ، اندرزهایی برای انسان های امروزین دارد و اطمینان خاطری در آن برای آیندگان نهفته است . یادآوری آنها، انسانها را به صعود به قله معرفت و كمال یاری می نماید و چگونه زیستن را به انسان می آموزد. شایسته است تاریخ زندگی سراسر افتخار این ابرمردان حفظ شود. آیت الله گلپایگانی یكی از مراجع عالی قدری بود كه 98 سال به پاكی و اخلاص زیست و به صفا بالید و با اطمینان درگذشت. در دوران مبارزه علیه رژیم پهلوی نیز از هیچ فعالیتی دریغ نكرد و از منویات و مبارزات حضرت امام (ره) حمایت كرده و پشتیبان و ملجأ انقلابیون بود.

سخنراني امام در مورد نماز جماعت

سخنراني امام در مورد محاصره اقتصادي

سخنراني امام در مورد ماه رمضان

سخنراني امام در مورد قلم به دستان مزدور

سخنراني امام در مورد قرآن كريم

سخنراني امام در مورد عامل موفقيت ملتها

سخنراني امام در مورد روز قدس

سخنراني امام در مورد دخالت آمريكا در ايران

سخنراني امام در مورد حفظ اسلام

سخنراني امام در مورد بيداري ملت در مقابل دشمنان

سخنراني امام در مورد اهميت كار براي خدا

سخنراني امام در مورد آمريكا1

سخنراني امام در مورد آمريكا و نفاق

سخنراني امام در مورد آزمايش خدا

سخنراني امام در بهشت زهرا

سخنراني امام خطاب به نمايندگان مجلس

ميلاد پيامبر اكرم

گروه تواشيح اهل بيت
السلام عليك يا ثار الله و ابن ثاره

گروه تواشيح اهل بيت
أسماء الحسني

گروه تواشيح اهل بيت
يا دائم الفضل علي البرية

گروه تواشيح اهل بيت
دعــاء فـــــرج

گروه تواشيح اهل بيت
بآل محمّد عرف الصواب